Leerlingen
optreden
 in
sporthal
De Schulp
op zondag
22 mei 2011





logo
Zondag

Geloof me of niet maar ik was niet zenuwachtig, die ochtend.
De liedjes zaten geramd in mijn hoofd, ik had ze eindeloos geoefend en de melodieën kon ik dromen.
Blij dat de auto meteen startte en met een opgeruimd gemoed toog ik richting Egmond Binnen waar ik in Sporthal de Schulp zou optreden, als opwarmertje voor het Gelredome waar ik vast en zeker nog een keer terecht kom als ik vandaag het Egmondse publiek voor me weet te winnen.
Enfin.
Ik had een leuke broek aan en een smakelijk truitje. Niet overdreven en toch verzorgd. Schoenen die niet knellen.
Wie doet me wat, dacht ik nog.
Ik was vol vertrouwen.

En toch.
Hoe kunnen de dingen gaan.
Hoe anders kan het lopen.
Onderweg, in minder dan een fractie van een seconde, overkwam me iets. Zag ik iets.
Ik ga het hier niet uitleggen.
Als je benieuwd bent: waag er een telefoontje aan of spreek me aan op de markt of bij de super. Geeft niet. Ik vertel het je.

Hoe dan ook: mijn stemming sloeg om in paniek en voor ik het wist was alarmfase 1 in werking: tekst kwijt, wat zou ik in godsnaam ook alweer zingen?? Hoelaat moest ik waar zijn??
Het inzingen, het instellen van de apparatuur ter plaatse, alles ging mis.
M'n knieën knikten, mijn stem kraakte en mijn keel voelde aan als een onmetelijke woestijn maar dan zonder oase.
,,Slokje water?''
Ik voelde me alleen, de aller-alleenste mens van de wereld.

Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!

Ik bel mijn zus.

Tringtring, hallo.
Me zus en me zo, me dit en me dat, blablabla, tralala, argggghhhhhh.
,,Ik kom eraan'' zegt mijn zus!
Je bent zus of je bent het niet.

Ik ben naar huis gereden en heb mijn meest wilde kleren uit de kast getrokken.
Het moest neigen naar glitter en glamour.
Ik moest sterren laten verbleken en stralen als de zon zelf.
Geel truitje?
Neen: zwartleren sm-jasje (kraag omhoog), rode Marlies Dekkers, strass-oorbellen, netkousen, hooggehakte zwarte laklaarsen,  een grijze petticoat met stroken.......
Smokey-eyes en lipgloss.
Wauwwwww

Mijn zelfvertrouwen groeide met de seconde.
Nee, op die laarsen kon ik niet lopen.
Waarom wil je dat weten?
Ze moesten me uiteindelijk van het podium aftillen!! :-)Ja!
Maar allemachtig, wat voelde ik me goed!

Dat beeld zakte onmiddellijk weer door de vloer (sterrenbeeld Weegschaal) toen ik ontwaarde dat mijn mede-zangleerlingen allemaal jong zijn, vrouw zijn, slank zijn, blond zijn en op weg naar The Voice of Holland. 
Kom ik aanzetten met mijn pre-historische Lennart Neigh en Boudewijn de Groot!!!!!

Het zingen ging prima.
Zaal vol, beetje gespannen was ik wel maar ik vergiste me niet en het lukte zelfs om enige (ingestudeerde) dramatiek uit te stralen waar het er in de tekst dramatisch aan toe ging.
En dat op m'n ouwe dag!!!!
 

Nu zie ik mezelf al aangeplakt op billboards in de straten.
Mijn carriëre is onomkeerbaar en ik schiet omhoog als een komeet.

Maar oefffff........hijg hijg.
Voorlopig lig ik voor Jaffa op de bank.
Tot nader orde.




     





HOME