logo

Mooi is niet genoeg.


Ze wil oogverblindend zijn op haar trouwdag.
Adembenemend wil ze zijn.
Een prinses.
En bovendien apart.
En opvallend.
Onvergetelijk.
Noem het betoverend.
En dat alles moet verborgen zitten in die ene verpletterende jurk waarnaar we op zoek zijn.
Dé jurk!



Als we de bruidsmodezaak binnenvallen in Amsterdam (we hebben een afspraak) staat de juffrouw al klaar om onze jassen aan te pakken.
,,Koud hè!'' zegt ze.
En ,,Was het makkelijk te vinden?''
Ze neemt ons mee naar een grote tafel die middenin de bruidssalon staat.
Daar mogen we plaatsnemen.
We krijgen koffie en vergapen ons ondertussen stilletjes aan de vele  trouw- en avondjaponnen die daar te wachten hangen.
 Rondom ons enkele vitrines met koket lingerie, elegante schoenen en sieraden die de weelde nog eens extra kunnen benaderukken.

,,En wie van u is de bruid?''
vraagt de verkoopster.
Die vraag komt harder binnen dan een linkse hoek van Mohammed Ali!
Want in mijn ooghoeken zie ik dat ze niet naar mij kijkt !
Vrijwel onmiddellijk
krijg ik hevige zin
om haar te verrassen
cq te overrompelen
cq te shockeren
 door luid en duidelijk te zeggen:
MOI !
Maar ik begrijp dat ik geen schijn van kans maak dat ze me ooit zal willen geloven nu ik vergezeld ga van de twee mooie jonge elegante ambitieuze vrouwen om me heen.
Dus lach ik de glimlach der grootmoedigen, zoals dat een oudere dame betaamt: wijs, begrijpend en berustend, hoewel dat laatste alleen uiterlijke schijn is.
Van binnen kookt het.
Want godallemachtig, wat doet het pijn!




In één simpele seconde zie ik mijn droom vervliegen ooit nog eens in zo'n droomjurk a la Sisi uit te kijken over een wonderschone baai.
Daar ben je dan volwassen voor geworden!



Bruidsmodewinkels zijn verboden terrein voor mannen en al helemaal voor bruidegommen.
Maar bruidsmodewinkels zijn evenzeer verboden terrein voor dames boven de zestig,
tenzij ze meekomen als moeder van de bruid uiteraard.
Of als schoonmoeder.
Dan mag het weer wél.



Ze draait en draalt voor de spiegel.
Niemand zo kritisch als zijzelf.
Wat wil ze?
Moet het lang zijn? Kort? Klassiek? Couture? Een broekpak?
Wijd? Een halter? Kleur?
De mogelijkheden zijn ongekend.
Telkens komt ze in een andere creatie de kleedkamer uit en ik zwijmel steeds opnieuw, nauwelijks in staat een goed advies te geven.
 Ik vind alles mooi.



 Ik denk aan mijn eigen trouwjurk, gekocht in Amsterdam, ergens op een bovenverdieping.
Volgens mij heb ik maar één jurk gepast.
Dat was hem meteen.
Ik kreeg hem van mijn moeder en dat vond ik heel ontroerend.
De jurk had een hooggesloten hals van kant.
Dat kant tegen mijn hals zorgde ervoor dat ik aan het einde van mijn trouwdag een grote rode schrale schaafplek in mijn nek had.
Mijn trouwdag heeft er niet onder geleden.
Ik zag er mooi uit.
Dat vind ik nu nog steeds.



De twaalfde japon op rij wordt het!
We heffen de champagneglazen op een uiterst geslaagde aankoop.
De aanstaande bruid straalt.
En wij niet minder!
Zenuwachtig giegelend omdat onze missie is geslaagd zoeken we een café'tje op voor een feestelijke lunch.
Het is druk, maar we vinden een plekje waar we de laatste intimiteiten uit kunnen wisselen.
Want natuurlijk moet de vraag beantwoord worden:
wat is er nou zo leuk aan die aanstaande man van jou?



En daar is ze dan nog even niet mee klaar..........