HOME


Gedichten
copyright
Jook van der Weijden






journalist, schrijver, columnist,
poëzie




Aanbeveling

Het gaat niet om de woorden die je gebruikt om uit te drukken wat je wil zeggen,
het gaat om de woorden die je weglaat en toch leest



logo


je tere wit
ik schrok verheugd
deed mij de kou
vergeten
heel even
 

 
daarna had ik het weer even
koud.


Ontmoeting


Of ik aan de kant wilde gaan.
Vroeg ze.
Ik stond in de weg.
Zei ze.
Ze kon er niet door.
Meende ze.
Met haar electrische rolstoel.

Ik stond te dromen.
Vertelde ik.
Inkopen aan het doen voor een verjaardag.
Legde ik uit.
En dan let je niet altijd op.
Verdedigde ik me
bij de schappen vol luxe,
niet noodzakelijke maar wel lekkere etenswaren.

Haar man zou gisteren jarig geweest zijn.
Vertrouwde ze me toe.
Hij is al 14 jaar dood.
Wist ze.
Ze had ook een kind verloren.
Maar dat was  nog veel langer geleden.
Snikte ze.

Ik zei
dat ik haar
haar 93 jaar niet aan kon zien.

Als je verstandig bent
geniet je,
zei ze

meissie!


Vijf uur


en eind’lijk wordt het stil

de rust keert weer

de laatste mens verdwijnt

uit het gezicht

verlaten panden dromen vreedzaam

soezend door in roder wordend avondlicht

de straat is leeg, machines vallen stil

een enkeling slechts sleept

het werk, de zorgen

mee naar huis

maar voor de meesten is het werk gedaan

ze mogen gaan

naar huis, naar huis, naar vrouw en kind

en ferme gaap

heel even nog, de wereld op zijn kop

tot morgen, tot morgen

het zit erop.





de ruit weerspiegelt gaan en komen

trefzeker snelt verkeer voorbij

en wij

wij zoeken aarzelend

en achter dichte deuren

de weg

die naar productie leidt



Ze ging niet uit mijn hoofd
zoals ze zat
daar
 stil en onbewogen
haar blik rechtuit
haar armen, benen
overwoekerd
door de dode uitlopers
van vergane klimop

Ik ging terug
om haar te zien
en vond haar
temidden van het
eerzaam
duinlandschap
waar ik haar achterliet
 Egmond aan Zee

Wie zette haar daar neer
wat heeft die mens bewogen
waar droomt hij van
want dat het
een man was
die haar daar neerplantte
dat behoeft geen
betoog
als je het mij
vraagt






Een
schaal
met 56 kiwi's
is aantrekkelijker dan
een
 schaal
met 56 bananen
is eetlustopwekkender dan
een
schaal
met 56 mandarijnen
is lekkerder dan
een
schaal
met 56 abrikozen
is verrassender dan
een
schaal
met 56 mango's
is leuker dan
een
schaal
met 56 sinaasappelen

maar leg er
in godsnaam
geen zuurpruim bij
of
 pijnappel
dan doet verschrompeling
zijn intrede

en voor je het weet
nemen fruitvliegjes
de overhand

geen ontkomen aan



Mijn Zomer
heeft de smaak
van
zwarte bessenjam
en
abrikozenmarmelade met basilicum

lust jij
zwarte bessenjam
en abrikozenmarmelade met basilicum

of durf je het niet te
proberen?


Mals gras
Het ruikt zo heerlijk
als ik voorbij fiets:
vers gemaaid gras
dat te drogen ligt
in de zon

Als ik allang
voorbij ben
ligt het gras daar
nog immer
te drogen

De geur
 nog steeds
heerlijk

foto: Victor Bos




Evenwicht

Ik vond mijn evenwicht
bij jou
terug
de altijd gouden zon
bleef immer schijnen
jij liet de donderwolk verdwijnen
waardoor ik wist
dat ik het redden zou


Stad

Geef mij een pen
papier
een stenen muurtje
om te zitten
en ik zal
wereldwijd
gelukkig zijn
ik kijk mijn ogen uit
het leven trekt voorbij
in beeld en woord
in fantasie en hunkering
in
troostrijke gedachten

en in de woorden
die ik schrijf
lees je
 bewondering
de kracht en dynamiek
van deze stad
lees je
't gebulder
van de tram
over de brug,
en het geraas
van stroming
in het water,
een helicopter
die over vliegt

en foto's maakt
van iemand
die schrijft
op een stenen muurtje
in de zon
met niets meer
niets minder
dan pen
en papier


            

1x klikken: compositie is Erik van der Weijden


Zee
ik schrijf
met slanke letters
wat regels op het glas
om nooit meer te vergeten
hoe fijn het was
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
met groot gemak
zet ik me neer
geen last van wind of kou
ik zit naast jou
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ik eet met smaak een hapje met je mee
het bord gevuld met kaas en groen
en toch
'k proef enkel zee



Alles is ijdelheid

Uit paarse regenwolk
valt groene regen
ik sla een witte handdoek
om mijn blote schouders
en ril
van ijdelheid




op een dag

geef mij je tranen maar
in bewaring
je tranen van verdriet
je tranen van geluk
je tranen van ontroering
je tranen van emotie

geef mij je tranen maar
ik zal er goed op passen
want op een dag
heb je ze weer nodig
omdat tranen bij het leven horen
zoals jij bij mij



Overdenkingen aan zee

hoe mooi het is
hoe rijk en ruim
hoe fascinerend
 al dat schuim
de zee spoelt aan
de zee neemt mee
 trekt alle zorgen
naar de zee
om plaats te maken



 Luchtig
Niets om zwaar aan te tillen
Niets om zenuwachtig van te worden
Niets om me zorgen over te maken
Niets om tegenop te zien
Niets om boos over te zijn
Niets om me tegen te verzetten
Niets om bang voor te wezen
Niets om tegen aan te schoppen
Niets om te verhapstukken
Niets om me tegen af te zetten
Niets om bedroefd over te zijn
Maar dat ik 59 ben
daar doe ik niet luchtig over.





Zoet

ik doop mijn pen
in honingzoete gelei
daar komen
  besuikerde gedachten
van




Mijn rode hoed
die staat me goed
ik draag hem niet
omdat het moet
maar wel om
zonder angst of pijn
gewoon
mezelf te kunnen zijn


                                  Een avond aan zee
                                                                          


er loopt geen mens meer langs het strand
een meeuw spreidt vliegensvlug
zijn vleugels uit
zonder geluid
zijn schaduw achterna
zo stil

alleen de wind
hoort
hoe ik fluister
 'ja, ik wil, oh goden, ja ik wil'.

de golven beuken op het strand
en maken riggels in het zand
een landschap eeuwig durend
mooi
totdat de vloed
komt


Afscheid van een dierbare vriend


Ik zou je voeten willen kussen
opdat je loopt
je oren
opdat je hoort
je mond
opdat je praat

wat is
is
adembenemend stil
buiten je wil
om
geen lucht
geen zucht
alleen de rust
die is

ik zou je neus willen kussen
opdat je ruikt
je hart
opdat het klopt
je wang
opdat je lacht

in plaats daarvan
kus ik je ogen
toe

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

               


Voor mijn kleindochter Evelien




Voor Evelien
(4 oktober 2007)

Slaap maar Evelien Moniek
slaap met je oogjes dicht
wij kijken met ontroering naar
jouw lijfje en gezicht
je neusje, oortjes, mondje, kin
ik voel het diep van binnen
jij bent  ons lief prinsesje klein
om eeuwig te beminnen.

Oma Joke


Jij met je lieve oogjes
je zorgelijke frons
jij hoort sinds 4 oktober
echt helemaal bij ons

je teentjes en je handjes
ontroerend lief en klein
ik wil, mijn jongste kleinkind
heel graag jouw oma zijn.

Oma Joke







                               






HOME



Collega

De wolken   lossen op

Zij fietst voorbij

Hij veegt het raam schoon

met zijn mouw

zijn stille droom, zijn hoop,

zijn wereld in het roze

in regenpak, in trui, in winterjas

hij ziet haar enkel in een zomerjurk

collega

vrouw