40 jaar na dato!!!

 

Hij wil wel ceremoniemeester zijn.

Onze oudste zoon.

Ik ben zó blij dat ik meteen zeg dat hij niet veel hoeft te doen.

Dat ik het allemaal zelf wel regel.

Maar dan kom ik toch bedrogen uit.

,,Moeilijk hè, om een keer de organisatie uit handen te geven’’ zegt mijn zoon wijs en zijn vriendin staat er stralend naast: ,,Mijn ouders hebben nog van die stalen erebogen in de schuur staan. Die omwikkelen we met crêpepapier! Dat komt helemaal goed.’’

 

Het angstzweet breekt me uit.

Zo’n bord met ‘Hulde aan het 40jarig bruidspaar!’

Ik vind het een verschrikking.

Zoals ik me ook plaatsvervangend geneer voor kaasprikkertjes met onze trouwfoto erop, tafelversieringen waarop wij zowel als bruidspaar-van-weleer als echtpaar-van-nu staan afgebeeld, dan wel een gezongen ABC’tje dat niet rijmt.

En wat te denken van ballonnen, hartjes, feesthoedjes, ringen, slingers en confetti met het getal 40 erop!

 

Sinds de uitnodigingen zijn verstuurd gonst het om mij heen.

Agenda’s worden getrokken, er wordt achter mijn rug om getelefoneerd en overleg gepleegd.

En ik word nérgens in gemengd.

 

Ik griezel me dood van al die voorbereidingen die buiten mijn gezichtsveld en invloedsfeer plaatsvinden.

Het zou niet moeten mogen.

 

,,Weet je wat, bel Slachtofferhulp’’  adviseert een vriend mij.

,,Slachtofferhulp?’’ vraag ik, serieus als ik ben.

,,Wat moet ik dan zeggen?’’

,,Zeg dat je bang bent dat iedereen je bij binnenkomst verrast met een feestneus op!’’

,,Dat gebeurt niet hoor!’’ waarschuw ik terwijl de paniek zich van mij meester maakt.

,,Ik stel jou persoonlijk verantwoordelijk!!”

 

,,Vind jij veertig jaar niet heel erg lang?’’ vraag ik onder het eten aan mijn man.

Het is een valkuil waar hij niet intrapt.

,,Lieverd, ik hou nog net zoveel van je als op die allereerste dag.’’

en ,,Je bent nog even mooi en sprankelend als toen.’’

Die laatste zin heb ik er zelf bij verzonnen.

Je moet jezelf af en toe kietelen, nietwaar!

 

Het feestvarken zijn.

Ik krijg er toch rare gedachtes bij.

Ik wil geen polonaise en ik wil niet op de schouders.

Maar hoe pak ik dat aan?

 

,,Ik hou niet zo van verrassingen’’ mail ik mijn zoon.

,,Het feest moet toch een zekere stijl hebben. Laat me even weten wat er allemaal op stapel staat.’’

Het is ijzig stil in mijn mailbox.

,,Had je ook met me getrouwd als je me niet had gekend” tart ik mijn man nogmaals.

,,Tuurlijk’’ zegt mijn man. ,,Na een blind date was ik dan met de handschoen getrouwd om later tot de ontdekking te komen dat het wel hele lekkere handschoenen zijn.’’

 

Hij kruipt weer weg achter de krant.

Einde discussie.

En ik… ik pieker verder.

TERUG