Tussen droom en daad

 

Je kunt niet altijd alles krijgen wat je wilt.

Daarom heeft de schepping ons toegerust met dromen, wensen en diepe verlangens.

Bij wijze van zoethoudertje, als je het mij vraagt.

 

Sommige mensen dromen van verre reizen naar exotische oorden.

Anderen wensen zich een man die kan koken.

Zo eentje die er bovendien zijn hand niet voor omdraait om op een zaterdagnamiddag zonder troep te maken (zie het tv-programma Eigen huis en tuin) een parketvloer te leggen door het hele huis terwijl in diezelfde tijdsspanne tevens keuken en badkamer worden aangepakt en de rest van het huis is geschilderd en behangen en opnieuw is ingericht.

Inclusief de tuin.

Met borders die eeuwig bloeien en met een houten tuinset die niet ieder jaar in de olie hoeft.

 

 Weer anderen willen een vliegbrevet, een kasteel in de Provence, een vrijpartij met de postbode, een vent die de wc-bril naar beneden doet, een sportwagen om langs de Côte d’Azur te scheuren of een butler die thee op bed komt brengen.

 

Ikzelf heb een voettocht op mijn verlanglijstje staan.

Een voettocht op hoge hakken over de feeëriek verlichte Magere Brug in Amsterdam. 

Dat zit zo.

Vrijheid zit ‘m in kleine dingen.

Vrijheid zit ‘m in lenzen, in een spiraaltje, in een bh van Marlies Dekkers, in make up, in een eigen auto, in hold up nylonkousen met een naad, in een string die past, in het ontbreken van een vetlaagje op je jukbeenderen, in donkere nagellak op je nagels en in een geheim doosje op je slaapkamer waarin je je slaapkamergeheimen bewaart.

 

Al die verworvenheden heb ik pas op latere leeftijd ontdekt.

Zoals ook het lopen op hoge hakken.

,,Je krijgt er fantastisch vrouwelijke kuiten van’’ zei een vriendje ooit eens tegen me, maar die heb ik meteen aan de kant gezwiept, dat vriendje dan, want hoge hakken betekenen veel meer dan dat.

En ik kan het weten.

 

Hoge hakken zijn ultiem genot.

Voor mij.

Hoge hakken zijn vrouwelijk, elegant, mooi, erotiserend.

Voor mij.

Hoge hakken zijn sexy, flatteus, uitdagend, spannend.

Voor mij.

 

Maar zodra ik ze aantrek strompel ik, schutter ik, struikel ik, wankel ik, val ik.

Dat wordt dus nog flink oefenen voor ik die Magere Brug over kan.

 

Willen mensen niet altijd iets wat ze niet kunnen?

Mensen in een rolstoel willen steevast dansen.

Armlozen willen tafeltennissen, blinden willen naar de film en skiën is buitenproportioneel populair bij mensen zonder benen.

 Ik wil over de Magere Brug lopen.

Bij nacht.

Ik wil de maan in de Amstel weerspiegelt zien.

De regendruppels die kringels plenzen in het water.

Ik wil genieten van de lichtjes, van de gevels, van de drukte op straat, van de cafeetjes op de hoek, van de stapel rieten stoeltjes op het trottoir, van de rondvaartboten met kaarsjes aan boord.

Ik wil daar zijn.

Daar lopen.

Of vraag ik nu iets onmogelijks?

TERUG