Een bad vol schuim en rozenblaadjes

 

 

Op een billboard langs de randweg van Alkmaar vraagt ene Rene levensgroot zijn Carolina ten huwelijk. Het moet toch niet gekker worden.

Om je geliefde en vooral je vriendenkring te imponeren heb je ideeën nodig en geld. Het mag wat kosten.

Helemaal prachtig wordt het, als de krant erbij aanwezig is.

Rene is dat gelukt.

Emily Meerwijk uit Den Helder ook.

Hoog gezeten op de rug van een paard en gekleed in middeleeuws kostuum stapte ze het voetbalveld van Watervogels op.

Op de middenstip wilde ze haar geliefde John Dobma ten huwelijk vragen.

De wedstrijd waaraan hij deelnam werd stilgelegd voor dit speciale moment maar het paard bleek helemaal geen trek te hebben in de ceremonie.

Het begon te steigeren, sloeg op hol en wierp de arme bruid ruw van zich af.

Het leed bleef beperkt tot een besmeurde jurk en een snikkende bruid.

Nadat iedereen van de schrik was bekomen en Emily zich had omgekleed vroeg ze haar John alsnog ten huwelijk.

 

Hoe ludieke hoe beter.

De tijd dat Romeo eenvoudig zijn liedje stond te kwelen onder het balkon van Julia is definitief voorbij.

Tegenwoordig spring je op z’n minst uit een vliegtuigje, zing je je geliefde toe in een vol Ahoy, stap je in een kooi met tijgers of laat je Linda de Mol aanrukken als het je zelf aan originaliteit ontbreekt.

 

En dan nog kan er van alles misgaan.

Zo ook het voorgenomen huwelijk van ene Robert (52) met zijn Sylvia (24).

Toen de bruidegom op het strand zijn aanstaande bruid wilde optillen voor de foto ging hij door zijn rug.

Buiten kennis van de pijn werd de man per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis, waar een gebroken ruggenwervel werd geconstateerd.

Het huwelijk werd uitgesteld.

,,De oude snoeper! Eigen schuld, dikke bult’’ werd er gereageerd.

Maar ook:,,Ik zou me rot schamen. Die bruid was natuurlijk veel te zwaar!’’

 

Ikzelf ben niet ten huwelijk gevraagd.

Er staat me niets van bij.

Geen vierhonderd waxinelichtjes rond een bad vol schuim en rozenblaadjes, in ieder geval.

Op een dag togen we naar Amsterdam nadat we met een bot mes het plastic spaarvarken hadden opengesneden waarin we met  2 gulden per week het benodigde bedrag bij elkaar hadden gespaard.

Toen er genoeg geld in zat kozen we Siebel in de Kalverstraat uit als onze persoonlijke hofleverancier.

Het spoelde van de regen toen we die ringen uitwisselden.

Die ringen waren mooi, maar het feit dat hij zijn trui uittrok om daarmee mijn gezicht en handen af te drogen………….dat was mooier dan dat hij van de Eifeltoren zou zijn gesurvingdived!!

Zo zie je maar weer.

TERUG