Girlpower

 

,,Hé mam, kijk vandaag even mee!’’ roep ik richting bewolkte hemel.

 ,,Ik ga vanochtend met mijn kleindochter mee naar school.

Het is nationale voorleesdag en ik ben, samen met 4 andere oma’s en opa’s uitverkoren om een boek voor te lezen voor een stel kleuters.

Dat kan leuk worden!’’

 

Mijn kleindochter huppelt voor me uit.

Het is vroeg in de ochtend, kwart over acht.

Ze is in pyjama.

Iedereen komt vandaag in pyjama naar school.

Spannend!

We zijn onderweg.

De schoolbel heeft nog niet geluid.

Ik wil mee huppelen met mijn blije kleindochter maar stijve knieën en krakerige gewrichten, dus ik hou het bij een vloeiende danspas, mijn leeftijd waardig.

,,Weet jij de weg?’’ vraag ik aan mijn kleindochter.

Ze kijkt me enigszins meewarig aan.

Zoveel gebrek aan vertrouwen in haar kennis en kunde valt niet te pruimen op de vroege ochtend dus ze geeft wijselijk geen antwoord.

,,Wat is ze al groot’’ denk ik.

 

Op het schoolplein brengen moeders geroutineerd hun kind in de klas en onder juf’s hoede. ,,Ja ja ja, ik kom je straks weer halen. Zul je lief zijn?’’

Daarna zijn ze snel weer weg.

Mijn kleindochter hangt haar kleuterjasje tussen duizend andere kleuterjasjes op aan de kapstok. Dat ze haar jas iedere dag weer terugvindt! Het is mutje vol. Ik hang de mijne er ook maar tussen. De onderkant sleept op de grond, maar er is niets maar dan ook niets dat de pret kan bederven.

 

In de klas zet ze haar beker en broodtrommeltje op een vaste plek.

Daarna zoekt ze haar stoeltje. Haar naam staat erop.

Ze droomt een beetje. Ik denk dat ze me vergeten is, maar dat is niet zo.

Ze lacht verlegen naar me en zoekt mijn hand.

Ik lach verlegen terug.

De juf, in gifgroene ochtendjas gekleed, heet de kleuters in pyjama hartelijk welkom.

Zo ook de oma’s.

Die andere oma zijn wel een stuk ouder dan ikzelf, hou ik mezelf voor.

Dat is natuurlijk niet zo, maar ik wil het zo graag geloven.

Tot de juf ons een piepklein kleuterstoeltje wijst.

,,Gaat u maar lekker zitten.’’

Lekker zitten????

Ik schat mijn kansen in.

De rugleuning van het houten stoeltje komt niet hoger dan mijn knieholte.

Als ik me laat zakken, zou het moeten lukken.

Mijn billen zullen aan beide kanten ongegeneerd overhangen, maar daar heeft niemand erg in.

Toch?

Veel gênanter is de vraag: hoe kom ik straks in vredesnaam weer overeind?

 

Ik lach nog maar eens leuk naar mijn kleindochter die het toch maar een rare ervaring vindt: oma in de klas.

Ik krijg een groepje kleuters toegewezen.

Leuke kinderen.

Ik laat mijn boek zien: Allemaal appeltaart.

Ik vraag of ze appeltaart lusten.

Eén meisje lust geen taart. Een jongetje zegt dat hij liever slagroomtaart heeft.

Dat begint lekker!!

 

Mijn kleindochter kruipt op een stoeltje naast me.

Ik begin te vertellen en laat de bijbehorende plaatjes zien.

Mevrouw Mulder heeft een groot gezin.

Op de markt koopt ze een appelboompje maar als ze aan haar grote familie vraagt of iemand haar wil helpen het boompje te planten, heeft iedereen het ineens verschrikkelijk druk.

Met krant lezen, met haren kammen, met dutje doen, met buiten spelen.

En kleine Jan helpt ook niet, want die is te klein.

Als het boompje water moet hebben stelt mevrouw Mulder de vraag opnieuw.

,,Wil iemand mij helpen?’’

Maar het antwoord is nee.

En ook bij het appelen plukken, het appelen schillen en het appeltaart bakken wil niemand haar helpen.

Maar dan is de appeltaart klaar.

Hij ruikt heerlijk en ziet er prachtig uit.

,,Wil iemand mij helpen de appeltaart op te eten?’’

Dan ineens zeggen ze allemaal: JA !!

 

Mijn kleindochter kent het verhaal van A tot Z.

Thuis kan ze er geen genoeg van krijgen en ik lees het honderd keer voor.

Maar dit was kennelijk de honderdenéénste keer, want ze luistert niet.

Al bij de derde zin begint ze te wiebelen en te giebelen, ze gaat achterstevoren zitten, hangt scheef, ligt naast haar stoeltje op de grond, trekt aan het boek en halverwege het verhaal, als het aandacht trekken niet echt lukt, besluit ze haar pyjama uit te trekken en haar gewone kleren aan te doen.

 

Ik moet er stiekem om lachen.

Haar koppie staat op weerbarstig en ‘ik doe toch mijn eigen zin’.

Girlpower in optima forma.

Het is waarschijnlijk helemaal niet zoals het hoort maar ik geniet op zulke momenten enorm  van mijn kleindochter.

Ze heeft een eigen wil en die laat ze zien.

Ik vind haar geweldig!

Als alle boeken uit zijn mogen de kleuters vertellen over het verhaal dat ze net hebben gehoord.

We krijgen limonade en een plak ontbijtkoek.

En dan is het tijd om weer te vertrekken.

 

,,Mag ik nog even het boek zien dat u heeft voorgelezen?’’ vraagt een andere oma nog even snel.

Ik geef haar mijn boek.

,,Wat een leuk ouderwets boek’’ zegt ze.

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 Het opstaan gaat, wonder boven wonder, met een buitengewone souplesse.

Wat zo’n opmerking al niet teweeg kan brengen!

Ik loop terug naar mijn schoondochter om uitgebreid verslag uit te brengen.

Onderweg kijk ik nog even omhoog:

,,Wat is ze mooi hè mam!’’

TERUG