Je gelooft je ogen niet

 

Ik ben niet veel gewend.

De wereld plaatst mij nog iedere dag voor verrassingen.

Maar er is één zekerheid waarmee ook ik moet zien te dealen: als je het geluk hebt te mogen blijven ademen word je ouder.

Ik ook.

 

Ouder worden gaat gepaard met ongemakken als slechter lopen, slechter zien, slechter horen, slechter bewegen, minder zin, minder fut, minder mobiel, alle anti-aging preparaten ten spijt. De neerwaartse spiraal zet onverminderd door.

Maar dat ook je goede smaak terugloopt…..daar heb ik nooit bij stilgestaan.

 

In het bejaardentehuis van mijn schoonmoeder hangt het, waar je ook kijkt, vol met plastic geraniums, afgewisseld met borduurwerkjes uit de tijd dat de hoogbejaarde bewoonster nog goede ogen maar bovenal niets om handen had. Het schellenkoord is favoriet.

 

Langslopend kom je richeltjes en vensterbankjes tegen en overal staat wel een beeldje om de boel wat op te leuken. Wie daarmee begonnen is, is niet bekend. Helaas, want tegen zo iemand zouden toch echt maatregelen getroffen moeten worden.

 

Mijn schoonmoeder heeft vijf bloedeloos witkeramische hondjes staan. Ze kocht ze vorig jaar op de kindervrijmarkt. Tien eurocent per stuk, had het kind ervoor gevraagd. Mijn schoonmoeder dong af. Ze wilde ze alle vijf, maar niet voor vijftig eurocent maar voor dertig. 

De koop werd gesloten.

Ze kreeg er nog een plastic tasje bij ook.

 

Om diefstal te voorkomen heeft mijn schoonmoeder haar hondjes vorige maand vastgelijmd op het vensterbankricheltje naast haar voordeur. Met twee componentenlijm. ,,Mijn buurvrouw is dement en voor je het weet ben ik mijn beeldjes kwijt’’ legt ze uit.

En dat zou zonde zijn.

Het zal wel aan mij liggen maar iedere keer als ik bij mijn schoonmoeder op bezoek ga probeer ik zo’n hondje los te wrikken.

Lukt niet.

 

Hoe ouder je wordt, hoe meer plastic en nep je kennelijk moet toelaten in je leven.

Dat schijnt onontkoombaar te zijn.

Na de aanschaf van (lees)bril, kunstgebit, permanentje en slaappil komt onherroepelijk het moment van kunststof begonia en plastic hangplantje.

Niet van echt te onderscheiden zo lelijk, maar onderhoudsvrij.

Zo lever je al maar meer in.

En juist dat baart me zorgen.

 

Surfend op internet kwam ik oplaadbare waxinelichtjes tegen.

Kan het erger?

‘Uitermate geschikt als vervanger voor kaarsen en normale waxinelichtjes’,

staat erbij.

En ook:

‘een uniek stukje techniek wat een zeer natuurgetrouw effect geeft’.

Er hoort een oplader bij. Met een handleiding in het Koreaans. Maar voor ouderencentra, verpleeghuizen en horecagelegenheden geeft de fabrikant volgaarne een uitleg op locatie.

Ik heb mijn schoonmoeder aangeraden haar medebewoonsters uit te nodigen voor een demonstratieavond.

Eén avondje gastvrouw spelen levert op z’n minst een gratis lichtje op.

En daar heb je dan weer de rest van je leven plezier van.

 

Zelf denk ik erover om alvast een koebeest aan te schaffen uit de Cowparade: 100 % handbeschilderd, met bordjes op zijn lijf en kopjes op zijn rug.

Dat prikkelt de fantasie.

Of een haan die op internet als kip wordt aangeprezen: chicken in hoogwaardig keramiek met glossy finish.

Ik zoek me in mijn huis nu gek naar richeltjes waar ze op kunnen staan.

 

Mijn man is niet enthousiast.

Zijn voorkeur gaat uit naar een pin up op design-stoel, 19 cm hoog en gemaakt van vochtbestendige polyester hars.

Maar hoe verklaar ik dat tegenover de buren??

TERUG