KERST

 

Soms wil ik alternatief.

Dan ben ik geen kant op te sturen.

Mijn man doet er op die momenten wijselijk het zwijgen toe.

En dat is heel verstandig.

Mede dankzij dat fabelachtige zwijgen van hem zijn we eind deze maand 40 jaar getrouwd.

Maar dit geheel terzijde.

 

Vorig jaar wilde ik anders dan anders.

Ik klopte bij Cees Piet aan.

Van de molen.

Dat wat ik wilde, werd niet geheel begrepen maar hij kwam met een alternatief.

Een alternatief van een alternatief dus eigenlijk.

Een stel ongenaakbare berkentakken werden creatief op een plankje gespijkerd.

Bij wijze van kerstboom.

Ik had ongekend veel bekijks toen ik ermee naar huis reed.

 

Thuis gekomen spoot ik de creatie hoopvol vol met kunstsneeuw, hing er kerstballen en lichtjes in en dat moest het dan zijn.

Maar het was het niet.

Dat zag ik meteen.

,,Leuk hè’’ riep ik mijn man toe bij binnenkomst.

,,Helemaal zelf bedacht. Dit gaat het helemaal worden. Je moet eens wat durven in je leven! En let maar op, je wil straks niet anders meer.’’

Waarna ik hem heb verwend met koffie en warm kerstbanket.

Mijn man is van het type: vrede op aarde.

En daar heb ik geluk aan.

 

Jaar na jaar na jaar na jaar hebben we kersverse kerstbomen in huis gehad.

Kunst was uit den boze.

Liever nog hakten we er zelf één uit het bos.

Zoals in de periode dat we in Bilthoven woonden.

Maar we begonnen in Nederhorst den Berg.

Alleen zilveren ballen hadden we.

En een snoer met 15 kerstboomlichtjes.

 

De boom stond dat eerste jaar tot eind januari in onze woonkamer.

Omdat we geen geld hadden voor een lamp.

Net getrouwd.

 

Daarna is het mis gegaan.

Er kwamen kinderfrutsels in te hangen.

Zelf geprikt. Zelf geknipt. Zelf gekleurd.

Mooi mamma!!

Er kwam rood bij.

Groen.

Ballen van glas.

 

Een vogel met blauwe flanken.

Er kwam een periode waarin alles een ‘natuurlijke’ uitstraling moest hebben.

Houten figuurtjes. Sterren van gevlochten riet.

En er ging veel stuk.

Met grote regelmaat lag de kerstboom ondersteboven als we 's morgens beneden kwamen.
Alle ballen in de prak.

 

Onze kerstbomen mochten dan wankelen, ons huwelijk deed dat op zulke momenten evenzeer.
 

Dus redde mijn man wat er te redden viel en stutte hij ons kerstsymbool

met scheerlijnen en hulpkabels die niet weg te werken vielen.
Het was struikelen geblazen. Met kerst.
 

De kinderen en ik. Wij weten niet beter.
 

Want je kunt veel dingen van mijn man zeggen, maar dat hij een kruis recht onder een kerstboom kan slaan, nee, dat niet……..

 

 

 

Ik denk erover om het dit jaar weer net te doen als 40 jaar geleden.

Met alleen zilveren ballen.

En slechts 15 lichtjes in de boom.

Dan zie je niet dat we ouder zijn geworden.

En is het weer even net als vroeger.

TERUG