Je moet kiezen in je leven

De keuzemogelijkheden zijn tegenwoordig onbeperkt.

Je kunt kiezen voor een draadloze trio-telefoon, verende sportschoenen, rookworst op je beschuit of een chatvriendin in Moldavië.

De keuze is aan jou.

 

Het leven is maatwerk geworden.

Je kiest je eigen stroomleveranciers, je eigen zorgverzekeraar, je eigen provider en je zet je eigen foto op je eigen creditcard.

De som der dingen is wat je bent.

Daar moet je dolgelukkig van worden, zou je zeggen.

Maar niets is minder waar.

De meeste mensen lopen chagrijnig over straat, zeggen geen boe of bah en je wordt voor je sokken gereden als je niet snel genoeg het zebrapad verlaat.

 

Nou wil ik niet veel zeggen, maar ik kies heel vaak het verkeerde.

Niet expres natuurlijk, het overkomt me gewoon.

 

Heb ik net een pak omo gekocht, dan zegt mijn buurvrouw dat het persil had moeten wezen. ,,Oh, heb je dat bij Albert Heijn gekocht? Meid, je had naar Super de Boer moeten gaan. Drie euro goedkoper. Het is in de reclame deze week.”

 

Zo ben ik ook altijd op vakantie in het verkeerde land.

 

,,Wij hebben het verrukkelijk gehad’’ pocht mijn collega die in Duitsland was. ,,Iedere dag prachtig weer, iedere avond heerlijk gegeten op terrasjes onder een zorgeloos blauwe sterrenhemel. Zo romantisch! En voor een habbekrats hè, inclusief de goddelijke wijn. Je wil het niet weten! Het heeft ons niets gekost. Zo fantastisch contact gemaakt met de bevolking! Heerlijke mensen! Je moet de plekjes weten. En uitstapjes gemaakt, dat maak je nooit meer mee. We hebben echt álles gezien. 456 digitale foto’s gemaakt. Héb je even?’’

 

Waarom hebben wij dan altijd regen, worden we altijd al in het allereerste restaurantje afgezet, krijgen we een lekke band, liggen we elkaar in de weg in de  kuil van het matras en breekt de wasbak af net als ik mijn tanden aan het poetsen ben? Ooit ingezeept en wel onder de douche gestaan terwijl de warmwaterkraan niet open wil?

 

We hebben een vriend.

Die krijgt altijd en overal een voorkeursbehandeling: het lekkerste stukje vlees bij de kwaliteitsslager   en de heerlijkste dagverse vis   van de beste visboer aller tijden. Hij mag ook altijd een kijkje achter de schermen nemen.

Ik kan daar jaloers op zijn.

Ikzelf kom nog wel eens met saploze sinaasappelen thuis,

met kwark over de datum of met een bos rozen waarvan er vier gebroken zijn (want onder de snelbinder).

 

Om daar dan toch nog iets van te maken, daar besteed ik heel veel tijd aan.

Zo heb ik laatst het vruchtvlees uit de gortdroge sinaasappelen gelepeld, heb de vulling vermalen in de blender en vermengd met kwark én het weinige sap dat er, na flink persen, overbleef.

Het smeuïge mengsel teruggestopt in de schil en gedecoreerd met de rozenblaadjes van de afgeknapte roosjes.  Beetje cruesli eroverheen. Klaar. 

Mijn man was verrukt.

Het zag er origineel en smakelijk uit.

We hadden het alleen niet op moeten eten.

Dat was een foutje.

Het was een toetje voor de sier en daarbij hadden we het moeten laten.

Maar mijn man: hij houdt van mij.

,,Schat’’ zei hij. ,,Heel leuk geprobeerd, hoor. Maar geef mij in het vervolg maar gewoon een vlaflip!’’

 

terug