Luxepaard met verwenleven

 

Als ik binnenkort sterf, besef dan dat ik een heerlijk leven heb gehad.

Ik heb alles mogen doen wat ik wilde.

En alles wat ik wilde heb ik gedaan.

Geen spijt.

Geen moment spijt.

Het is goed zo.

 

Het bubbelbad in de Hoornse Vaart is me uiteindelijk fataal geworden.

Aan het einde van mijn bubbelsessie kwam een jeugdige badmeester naar me toe met een bestraffende blik.

Ik had niet in het bubbelbad gemogen!

De kwaliteit van het water was niet goed.

En als er dan een claim uit voort zou komen, dan zou het zwembad daar nadeel van ondervinden.

Ik heb het nog gevraagd:

,,Waar had ik aan kunnen zien dat ik niet in het bubbelbad mocht?’’

,,Aan de plastic zak!’’ was zijn antwoord.

Huhhh??????

 

Terwijl hij dat zei, trok hij ergens een plastic zak vandaan.

,,Nu mag het weer. Het water is net goedgekeurd!’’ liet hij doodgemoedereerd weten.

Maar toen was mijn bubbelbad al uitgebubbeld en mijn plezier verdwenen.

 

Het bubbelen was heerlijk.

Laat daar geen twijfel over bestaan.

Na drie kwartier fanatiek aquajoggen zijn de spieren stijf en de gewrichten krakerig.

 

Om goed te doen dacht ik mezelf maar eens te verwennen met een paar massagestralen onder water.

Een vijf euro biljet ingewisseld bij de kassa met de begeleidende opmerking dat ik graag in het bubbelbad wilde.

Geen waarschuwing vooraf, geen opmerking over dreigend onheil.

,,Natuurlijk’’ werd er gezegd.

En zo natuurlijk ben ik er ook ingestapt.

 

Ik heb genoten.

Die harde masserende stralen tegen je benen, tegen je billen, tegen je rug en schouderbladen.

Een verrukking.

Ogen dicht en genieten maar.

Tussen mijn wimpers door keek ik tegen de wandschildering aan bij het 25-meter bad.

Forse vrouwen in dwarsgestreepte badpakken.

Rood-wit tegen hard blauw.

,,Het leven is zo gek nog niet’’ trakteer ik mezelf.

 

Niet te weten dat het lot mij zo zou tarten.

Want na het vertrek van die badmeester, snotaap, was de lol verdwenen en zag ik louter nog kwaadaardige bacillen en virussen om mij heen dansen.

En ze drongen allemaal bij mij naar binnen.

Het noodlot voltrok zich waar ik bij was.

 

Uit bad ben ik onder de douche gegaan en heb gespoeld tot mijn huid er ribbelig van werd: mond, ogen, oren, dijen, knieholtes, oksels, navel……alles.

Maar die vieze smaak bleef.

Het wit van mijn ogen ziet ook al een beetje rood, ontwaarde ik zojuist in de spiegel.

En het kriebelt overal.

Beestjes, beestjes, allemaal beestjes.

 

Ik heb een handje vitaminepillen genomen.

En wat extra mineralen en spore-elementen.

Drie uitgeperste sinaasappelen en een hele doos chocola.

Want ik dacht: als ik dan toch doodga……….

 

Inmiddels wacht ik op de dingen die komen gaan.

Maar voor het geval dat, neem ik hier alvast maar afscheid.

Dag hoor!

Zorg ervoor dat je een leuk leven hebt.

Heb ik ook gehad.

En misschien treffen we elkaar hier boven nog wel.

Ik herken je uit duizenden.

Adieu!

TERUG