Rebellie tussen de keukens

 

 

Mijn vriendin heeft het op haar heupen.

Dat merk ik aan de manier waarop ze haar bolide over het grindpad richting ingang stuurt. ,,Dit wordt leuk’’ denk ik stiekem.

Het is zondagmiddag en we zijn bij Pronk Keukens in Zuid Schermer waar mijn vriendin een week geleden twee kunstwerkjes heeft aangekocht.

Vandaag is de tentoonstelling ten einde en mag ze haar bootjes met parelmoerglans op komen halen.

 

Met regelmaat worden bij Pronk Keukens kunstenaars in de gelegenheid gesteld hun werk te tonen. Dan gaat het om bronzen beelden, glas, sieraden, keramiek, schilderijen en natuur- en tuin objecten. Buiten trekt de BMW-demodrive de aandacht van de mannen. Binnen worden keukens en keukenmachines gedemonstreerd. Het is er, vooral in het weekenden, een drukte van jewelste.

 

Terwijl de kunstwerkjes van mijn vriendin zorgvuldig worden klaargemaakt voor vervoer naar huis lopen wij de kunstenares Kitty Meijering tegen het lijf.

Ze heeft een paar van haar schilderijen verkocht en wil erbij zijn als ze worden opgehaald.

,,Wil je voor ons poseren voor één van je schilderijen?’’ vragen wij op ons allervriendelijkst, fans als we zijn.

Ja, dat wil ze wel.

,,Gooi je er helemaal in’’ geeft mijn vriendin als advies. En dat doet ze.

Op haar eigen bescheiden wijze.

 

Om iets terug te doen wijst ze ons op een paar stoeltjes: ,,Als je daar gaat zitten, krijg je taart."

 

Bij ons thuis is het een standaard uitdrukking: niet gebaard, geen taart, maar mijn vriendin en ik hebben allebei kinderen dus het komt ons toe, vinden wij zelf: de taart met mandarijnenvulling en geroosterde amandelen, kersvers uit de oven en met liefde voor onze neus gezet. Om van te watertanden.

 

,,Mogen wij bij u zitten’’ vraagt een echtpaar dat op de baklucht afkomt. ,,Als u aardig bent wel’’zeg ik, want de rebelsheid van mijn vriendin is besmettelijk.

Het ijs is meteen gebroken. Het zijn aardige mensen en ze vinden de tentoonstelling bij Pronk een heerlijke vrijetijdsbesteding. Maar nog voor het gesprek de diepte gaat, springt mijn vriendin op en rent weg. ,,Weet je wat, ik haal dat recept even op! Want wat ze hier kunnen, kunnen wij thuis ook!’’

De inside information wordt op papier aangeleverd. Het is geheim dus we geven het maar even door.

 

VRUCHTENCAKE MET NOTEN.                                             

(lage ronde vorm 24 cm.)                                                     

125 gr. boter                                                                              

125.gr.suiker                                                                               

1 zakje vanillesuiker                                                               

zout                                                                                             

2 eieren                                                                                     

2 eetlepels advokaat                                                            

125 gr.                                                                                        

zelfr. bakmeel                                                                           

1 klein blikje mandarijnschijfjes                                            

50 geschaafde amandelen                                               

 

Verwarm de oven voor op 180 graden C hete lucht

- vet de vorm in

- laat de mandarijnschijfjes uitlekken

- roer de boter met de suiker, vanillesuiker en zout glad en luchtig

- voeg één voor één de eieren toe

- roer de advocaat erdoor

- schep het bakmeel in gedeelten door het beslag

- voeg de mandarijntjes toe

- vul de vorm met het cakemengsel

- zet de vorm in de oven, onafgedekt 180 graden C,  15 minuten

- in een gewone oven 160 graden C en ongeveer 40 minuten

- rooster de geschaafde amandelen in een droge koekenpan en strooi ze over het gebak

- voor een grote bakplaat alles hoeveelheden verdubbelen en 5 eieren gebruiken.

 

 

 

 

 

 

Het water loopt ons opnieuw in de mond.

Helemaal niet naar.

Als we voldaan en tevreden de deur uitlopen vertrekt ook het echtpaar dat aan onze tafel zat.

Hij, blij omdat hij zijn vrouw een plezier heeft kunnen doen, met een net aangeschaft pannen afdruiprek onder zijn arm.

,,Zo, het begin is er!’’ merk ik op. ,,Nu de rest nog!’’

Dat wordt doorsparen, ben ik bang.

TERUG