Scribo

De belevenissen van zes meisjes en een pen

 

Ze kropen zomaar bij elkaar: zes vrouwen, overal vandaan, geen binding, geen band, alleen de wens om te schrijven en samen al schrijvend op ontdekkingsreis te gaan.

Stromend schrijven biedt kansen, is een uitdaging, stelt je voor verrassingen en doet een appèl op je creativiteit en inlevingsvermogen.

 

Iedere keer bij een ander thuis, iedere keer doet een ander de voorbereiding.

Een enkele keer maken we een uitstapje. Naar het strand bijvoorbeeld.

10 juli 2006

We zitten met z’n allen aan een grote tafel op strandterras Yoep in Bergen aan Zee.

De voorbereiding is van

Rhea.

 

Een schribo-avond aan zee:

 

De zee stroomt

Het water spoelt aan

Het water komt verder

Het is vloed

 

Het water raakt je

Het water trekt zich terug

En neemt je mee

Naar de diepte van de zee

Naar de ziel van het zijn

Naar je oorsprong

Waar je ooit begon

Opdracht: schrijf tien minuten, zonder je pen van het papier te halen over:

De stroom in je bestaan

Waar ga je in mee?

Waar houd je je aan vast in de diepte van de oceaan?

Als vissenvrouw die weer boven water komt,

de lucht opsnuift, aan land gaat

en haar dingen doet!

 

Veel bekijks. Mensen die zich schielijk afvragen wat we aan het doen zijn.

Mensen die komen vragen. Rechtstreeks. Lastig uit te leggen.

Geïnteresseerde blikken. Therapeutisch? Welnee. Just for fun. Maar ondertussen…

 

Liesbeth:

Ik ben de zee en breng/geef je…….

 

Hoe doe je dat, stromend schrijven.

Je bedenkt een onderwerp, iets concreets, iets wat je ziel raakt, iets waar je interesse naar uit gaat, iets waar je hart naar verlangt, waar je van droomt.

Je zet de kookwekker op tien minuten en je schrijft.

Alles wat er in je opkomt.

Alles wat je maar bedenkt, niets is fout.

En als je het even niet meer weet, schrijf je dat je het even niet meer weet.

Je zult versteld staan wat er naar boven  komt.

Aan dieps.

Aan dingen die je niet had willen schrijven en toch doet.

Aan zaken die binnenin je leven en ineens spontaan op papier staan.

Door je pen. Als vanzelf.

 

Daarna lezen we elkaar voor wat we hebben geschreven.

Er wordt niet geoordeeld. Geen advies gegeven.

Je mag ook passen.

Als het te moeilijk is.

Maar dat gebeurt vrijwel nooit.

De groep vertrouwt elkaar en alles wat geschreven en gezegd wordt, blijft binnenskamers.

 

Elly:

Je loopt op het strand te genieten van het uitzicht en de zee. Je passeert een groene fles en ziet dat er een briefje inzit. Met veel moeite verwijder je de kurk om het briefje te kunnen lezen.

Op het briefje staat:………………………………………………………………………….

 

Ina:

bedenk zeven woorden die met een z (van zee) beginnen.

Maak twee zinnen en van daaruit één gedicht van minimaal 11 en maximaal 28 woorden:

 

Joke:

Ik zag je weer

Het deed me meer

Dan ik durf toe te geven

Ik zag je daar

Wist zonneklaar

Dit is het, dit is LEVEN

TERUG