Even voor de duidelijkheid:

niets is wat het lijkt, geen enkele vergelijking gaat op, de persoonsgegevens zijn gefantaseerd en het verhaallijn is NIET autobiografisch.

En voor de rest is alles waar!

 

De tas en de string

 

Mannen vinden het leuk. Zo’n string.

Dat realiseert ze zich terdege, maar om nu boodschappen te gaan doen met zo’n veter door haar bilnaad, dat gaat haar toch iets te ver.

Je krijgt er zichtbaar van die zwabberbillen van. Liever niet.

Maar het geluk in de weg staan wil ze ook niet.

Dus voor alle zekerheid: string in haar handtas en we zien wel waar het schip strandt.

Mooi weer. De zon schijnt en het is druk in de supermarkt.

Ze gooit haar karretje vol met melk, yoghurt, kaas, prei, lollies, waspoeder, eieren, toiletpapier. Ook zoiets. Toiletpapier.

Ze vindt het nog steeds een gęnant artikel. Ze stopt het ergens onderin, onder de andere boodschappen. Een truc die genadeloos op de klippen loopt als de juffrouw aan de kassa er nog eens duidelijk de nadruk op legt en daar schijn je nooit onderuit te komen:,,En deze is ook van u?’’

Ze heeft het geprobeerd. Gewoon op zo’n dag waarop het toch allemaal al tegenzit omdat ze ongesteld dreigt te worden een hele voorraad rollen aanschaffen. Zo’n dag waarop ze denkt: het zal me allemaal aan mijn kont roesten. En dat breng je dan ten uitvoer.

Tot uit het niets de buurman verschijnt. Met de opmerking, geloof het of niet: ,,Nou, jij kunt voorlopig even voort!’’

Nee, voor pampers in haar kar heeft ze zich nooit geschaamd.

Maar hoe als ze straks aan de Tena Lady toe is??

 

Bij de kassa gaat haar telefoon. Een graai in haar handtas en de string ligt op de grond. Over gęnant gesproken!

Met eenzelfde snelle beweging grist ze het vuurrode kostelijkheidje van de grond. Lover aan de telefoon.

De koffie is klaar.  Of dat ze misschien liever een rosé’tje heeft.

 

Ze laat de tas vol boodschappen in de auto staan. De prei steekt er zó glorieus bovenuit dat ze er jolig van wordt.

,,Even plassen’’ roept ze bij binnenkomst en ze verwisselt als de wiedeweerga haar tailleslip-met-versteviging voor de string, die nog steeds even verlangend als rood in haar handtas huist.

Er wordt gezoend, gepraat, gelachen, gefrunnikt. De string vraagt aandacht maar krijgt het niet.

Na een uurtje is de rendez vous voorbij.

Ze stapt weer in haar auto waar de melk zuur wordt maar de prei net zo vrolijk uit haar tas omhoog wijst. ,,Jij wel’’ denkt ze moeilijk en ze duwt de optimistische groen met kracht naar beneden. Het krakt.

Onderweg realiseert ze zich dat het niet verstandig is om met een string aan thuis te komen en neemt een ferm besluit. Bij het eerste het beste stoplicht dat op rood staat trekt ze haar string uit en wurmt zich met één been in de onderbroek die vanochtend nog zo lekker afkleedde….

Dan springt het licht op groen…..

Ze geeft gas en kijkt opzij…..de auto naast haar blijft opvallend langszij rijden. De man achter het stuur heeft zijn ogen niet op de weg maar op háár………..

Het rijdt lastig met je onderbroek op je enkels en een vent naast je die telkens als je kijkt zijn duim omhoog steekt….

Ze stuurt haar auto naar een parkeerplaats voor de kerk. Daar is niemand. Ze wisselt razendsnel van onderkledij en strijkt de boel weer recht. Niets meer te zien, niets gebeurd. En dat laatste is maar al te waar.

Terug