De vernissage van Erica

 

Mijn vriendin en ik.

We hebben visitekaartjes besteld.

Gratis bij Vistaprint.nl.

We wilden iets origineels, iets opvallends, iets opwindends.

Maar wil je het kaartje leuk, oorspronkelijk en sprankelend, dan moet je tóch je portemonnee trekken. Glanzend papier: € 10. Snelservice € 12. € 13,90 extra voor 500 kaartjes extra.Verzendkosten: € 19,95.

Vanwege alle bijkomende kosten kwam het totaalbedrag uit op € 88,42. ,,Doen’’ zei ik tegen mijn vriendin. En ze deed!

 

Iets te voortvarend. Iets te vlug.

De kaartjes zagen er prachtig uit.

Dat moet gezegd.

Maar dat het woordje ‘hoppen’ ontbrak achter ‘restaurantje’, nee, daar konden we niet mee leven.

Dus nieuwe besteld. Dure grap.

Hoezo ‘gratis visitekaartjes van Vistaprint’!!

 

Inmiddels branden die 1000 perfect uitgevoerde visitekaartjes in onze zak.

Daar moet wat mee, zei ik tegen mijn vriendin.

Zij is een type van boter bij de vis dus togen we op vrijdagavond naar de vernissage van Erica.

Erica Vogelpoel is al vele jaren de inspirator/eigenaresse/oprichtster van galerie Le Pignon in Grootschermer.

Voor de dertigste keer neemt ze deze dagen deel aan de Schermer Kunsttiendaagse, met alle consequenties van dien. Ze ontruimt er haar hele woonboerderij voor om ruimte te bieden aan kunstenaars van divers pluimage met kwaliteit en niveau als gemeenschappelijke noemer.

De aftrap werd verricht door architect Sander Douma, die vanwege zijn geringe lichaamslengte hoogte zocht op de rand van de grote open haard.

Dat liep niet goed af.

Je zag de man warmer worden.

Niet van zijn eigen betoog, maar veel meer van het brandende houtsvuur aan zijn voeten.

Mijn vriendin en ik.

Wij moeten daarom lachen.

Eindelijk een man die een opvlieger krijgt.

Mogen we!!

 

We positioneren ons met een goed glas wijn achter de grote eettafel van Erica waarop reclamemateriaal ligt uitgestald van de deelnemende kunstenaars. Opvallend hoeveel mensen onmiddellijk met hun neus in de folders duiken terwijl al het werk in het echt om hen heen staat en hangt.

Mijn vriendin en ik krijgen opnieuw de slappe lach als ik in een tijdschrift een foto ontdekt van kabouter Plop met een reusachtige toorts  in zijn handje.

Het kunstminnende echtpaar tegenover ons glimlacht minzaam mee.

,,U mag ook naar óns kijken, hoor’’ breng ik uit. ,,Wij zijn ook kunst.’’

,,Dan breng ik daar direct een bod op uit’’ zegt het mannelijke deel.

Hij:,,Goed geconserveerd!’’

Wij: ,,Ja, niet geleden!’’

Waarna de echtgenoot onder tafel een forse schop tegen zijn schenen mag incasseren.

Zo gaat dat bij echtparen. En zo hoort het ook te gaan als je straks met je kinderen en kleinkinderen nog een beetje leuk je 40-jarig huwelijksjubileum wilt vieren.

Aan banden leggen die handel!

 

Mijn vriendin gaat op zoek naar kunstenares Fredie Kok, verantwoordelijk voor de tentoongestelde Red Twins waarvoor mijn vriendin onmiddellijk bezwijkt. ,,Ik heb een aantal tweelingen in mijn familie en toch komt dat niet zo vaak voor".

Daarom heb ik twee gelijke beeldjes gemaakt waarmee je zelf kunt spelen als waren het twee zussen of twee vriendinnen. Je zet ze met de ruggen tegen elkaar of juist heel close met de gezichten naar elkaar toe of een heel eind uit elkaar. Zo roept het telkens andere gevoelens op’’ aldus de kunstenares.

Mijn vriendin ziet dat helemaal zitten.

Zo kan ze op haar eigen dressoir visueel uiting geven aan de stand van zaken wat betreft onze vriendschap.

Momenteel zijn we heel close.

Benieuwd hoelang dat duurt na het oprichten van onze nieuwe site waarbij we telkens ergens een nachtje blijven slapen:

 www.metjill&angeltussendelakens.nl

We denken er nog over na of het woordje ‘hoppen’ achter de lakens moet.

TERUG