Zin en onzin

 (Doorhalen wat niet van toepassing is)

 

,,Kun jij koken?’’ vraagt een vriendin belangstellend aan mijn man.

,,Het is koud buiten’’ ontwijkt mijn echtgenoot.

,,Dat vraagt ze toch niet’’ stort ik me in het gesprek.

,,Ik heb koude handen!’’ zegt hij.

,,Ja ja’’.

Er valt een ijzige stilte.

,,Vraag naar wat ik wel kan en niet naar wat ik niet kan’’ doet mijn man een duit in het zakje.

Schijnbewegingen zijn hem niet vreemd.

,,Niet alles is mijn ding maar ik kan best veel. Ik kan zwemmen, ik kan fietsen.

 

 

Nee, ik kan niet sky-diven. Maar wat zou dat?’’

,,Gelukkig’’ zegt mijn vriendin.

,,Dan kun je in ieder geval op de fiets naar de chinees.

Maar ik zou niet in mijn zwembroek gaan.

Daar krijg je koude handen van en een heel klein dingetje.’’

 

Het leven is ingewikkeld.

En zeg niet dat het niet zo is.

Naar mate je ouder wordt verschijnen er overal instellingen die je in moet stellen, hokjes die je aan moet vinken, knopjes die je in moet stellen, gegevens die je op moet slaan.

Zo zit er een tijdklok op mijn magnetron.

Met afstandsbediening.

Als ik over de ring rond Alkmaar naar huis rijd, kan ik onderweg mijn keukenwonder al aanzetten.

Dan is de soep heet als ik thuis kom.

Maar dan moet ik er ’s morgens natuurlijk wel aan gedacht hebben om er soep in te zetten.

Anders heb ik alleen een hete oven, zonder soep.

 

 

 

Kan mijn man er altijd nog zijn koude handen in stoppen.

Dat dan weer wel.

Meest van tijd heb ik mijn afstandsbediening niet bij me.

 

Sinds kort heb ik het leven aardig onder controle.

De meeste ballast uit de afgelopen veertig jaar heb ik verwijderd uit mijn huis.

Het afvalverwerkingsbedrijf was blij met me.

Zeventig manuren overwerk.

Alleen het hoogst noodzakelijke heb ik gehouden.

 

Nooit, nee nooit haal ik meer iets overbodigs in huis.

Beloofde ik mezelf. 

 

Maar ik ben er opnieuw getuind.

Ik zag in de supermarkt een aanbieding staan.

Twee tubes tandpasta van klein formaat in een fraai kartonnen doosje.

Eén tube voor overdag, één tube voor de nacht.

Day & night.

Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn besluit alleen nog dátgene te kopen waar ik absoluut niet buiten kan.

Dus pakje van de stelling gepakt en in mijn boodschappenkar gelegd.

Tussen de rookvlees, de rode kool en de halva jam.

Ja, het gaat er feestelijk aan toe bij ons thuis.

Thuisgekomen in mijn lege huis besef ik onmiddellijk hoe fout ik zit.

Als er iets overbodig is, dan is het wel twee tubes tandpasta op mijn wasbak.

En toch.

Ik voel me heel bijzonder.

Want niemand ooit voor mij heeft eerder met TWEE tubes tandpasta gepoetst.

Al die eeuwen vóór mij hebben mensen het zonder moeten doen.

Onbegrijpelijk.

 

Ik denk dan meteen aan Maria Magdalena, aan Hannie Schaft, aan Jeanne d’Arc, aan Allette Jacobs, aan Cleopatra, aan Joke Smit, aan Nelie Smit Kroes, aan Moeder Theresa, aan Koningin Elisabeth.

 

 

Want eenmaal gewend wil je nooit anders meer.

Ik overweeg nu ook om een dag- en nachttandenborstel te kopen.

Een mens wil zich bijzonder voelen.

En als het ‘normaal’ niet kan, dan maar zo!

 

TERUG