Soms moet je bluffen

We komen terug in ons hotel na een middag winkelen in Roermond.

Een riem gekocht die totaal niet bij me past.

Maar oké.

Er zijn ergere dingen.

Hoe erg?

Lees maar.

 

We kwamen terug, mijn benen deden het niet meer en ik zag uit naar een half uurtje niks.

Zonnebank, schoot het door mijn hoofd.

Ik wil onder de zonnebank.

 

Muntje gehaald bij de balie.

,,Ik wijs u even de weg’’ zegt de altijd vieve assistente van de manager.

Ze gaat me voor door het gebouw en wijst me een trap: ,,Hier omhoog en dan de vierde deur links.’’

,,Er liggen twee kleine handdoeken, wacht, ik geef u nog twee badlakens mee.’’

 

Met zere benen, jas, tas, mobiele telefoon, muntje en twee grote badlakens in mijn handen besluit ik eerst naar het toilet te gaan.

Gauw gevonden, maar de ruimte is klein.

Ik pas er met al die troep maar nauwelijks in.

 

Nergens een haakje om mijn spullen op te hangen. Nergens een plankje om mijn muntje op kwijt te kunnen.

Met mijn jas nog aan, het muntje in mijn hand, de tas om mijn nek, de badhanddoeken tussen mijn knieën geklemd, telefoon tussen oor en schouder  probeer ik me met één hand van mijn panty te ontdoen.

 

Dat lukt maar half.

Als ik denk dat het kan, ga ik zitten en merk ik tot mijn ontzetting dat de klep nog dichtzit.

Maar toen stroomde gods water al over gods akker……..

Recht mijn laarzen in.

 

Met één van de grote hagelwitte handdoeken ben ik aan het dweilen geslagen.

Maar waar laat je zo snel een handdoek waarmee je je straks niet wil afdrogen??

 

De trap op naar de zonnebank.

De deur kan niet op slot!!!

 

Dan maar zo.

Wie kent mijn kont in Keulen.

Ik kleed me uit, ga liggen, werp het muntje in de zonnebank en wacht af.

Er gebeurt niets.

 

Echt, ik heb ALLE knopjes ingedrukt.

Aan alle schakelaars gedraaid, geprobeerd de lampenkap boven me naar beneden te krijgen, een klap gegeven op het muntjesinwerpding.

No way.

 

Aankleden maar weer.

Zonder panty en onderbroek, want nat, terug naar de balie.

,,Dit gebeurt wel meer. Ik loop wel even met u mee’’ zegt de assistente.

 

En verdomd.

Bij haar doet hij het wel.

,,Ga er maar niet zo lang onder’’ zegt ze ,,de lampen zijn pas vernieuwd en het is niet fijn als u verbrandt.’’

,,En oh ja, hou dit knopje ingedrukt en de zonnehemel sluit zich vanzelf.

 

Ik kleed me in een razend tempo uit en ga liggen.

Rustig nu! Lig!!!

 

Maar mijn hoofd gaat telkens omhoog naar het klokje aan het voeteneinde.

Ik wil niet verbranden.

Nog zeventien minuten.

Nog dertien minuten.

 Nog elf minuten.

Nog 9 minuten.

,,Ik ga er onder uit’’ denk ik bij mezelf, maar dat had ik gedacht!!

 

Knopje ingedrukt maar de zonnehemel gaat niet omhoog.

Nog een keer ingedrukt.

Nog een keer.

Niets.

Ik zweet.

De zonnebank is glad en ik glij.

Hoe kom ik hier uit???

 

Ik probeer me door de spleet te persen van de onderkant en de bovenkant.

Met geen mogelijkheid!!!!!

Mijn god, denk ik in paniek, dit heb ík weer!!!

 

Maar mijn creativiteit laat me niet in de steek.

Aan het hoofdeind moet ik eruit kunnen.

Ik wurm mezelf naar boven en wrik me naar de opening, draai mezelf halverwege om om niet rechtstandig met mijn kop op de vloer te kletteren.

Ik duw mezelf naar buiten.

Net als ik half met mijn blote bovenlijf op het heugavelt tapijt hang, mijn billen nog klem in het tosti-ijzer, springen de lampen uit en opent de zonnebank zich automatisch………

 

 

Ik ben een tijdje blijven hangen zo.

Even bijkomen.

Dit vertel ik aan niemand, beloofde ik mezelf.

Aan niemand.

 

Ik kleed mezelf al zwetend aan.

Zonder slip en zonder panty, want nat, hijs ik mezelf in mijn nog immer natte en allerminst welriekende laarzen.

 

Met een air van heb ik jou daar loop ik de lobby in van het hotel.

Soms moet je bluffen in deze wereld.

Dat lukt me normaal heel aardig, maar dan zie ik haar, mijn vriendin.

Ze zit relaxed aan een glaasje Martini on the rocks.

 

,,Was het lekker?’’ vraagt mijn vriendin.

,,Het was heerlijk’’ jok ik.

,,Je hebt geen kousen aan!’’

 

Shittttttt.........

TERUG