U bevindt
zich op de
pagina

'persoonlijk'




Wie is Jook?


Favorieten
heavy verhalen





Als je denkt
dat je er morgen om kunt lachen
lach er dan vandaag alvast maar om






logo
PIZ-cursus
in Wolfheze
,,Na deze cursus zit ik het komende jaar in een diepe put.
Dat klinkt toch heel wat beter dan in een zwart gat!''



Bovenstaande uitspraak is niet van mij.
Helaas!
Hij is van één van mijn cursusgenoten van afgelopen week.

Wolfheze.
De plek waar we met een groep van 21 mensen
 'Proviand  voor Onderweg'
meekregen richting pensioen.

,,Als er één deur achter je dicht gaat en je blijft naar die dichte deur kijken, dan zie je niet de vele nieuwe deuren die er voor je open kunnen gaan.''
Deze spreuk uit het boekje ,Proviand voor Onderweg'
vormde naar mijn idee de leidraad voor een cursus van Odyssee die een week duurde en waar mensen met elkaar in contact werden gebracht met als doel:
blijf vooral verder kijken dan je eigen neus lang is!
Maar geldt dat niet voor het hele leven?



Wolfheze.
Een vergaderzaal met stijve tafels en even stijve stoelen.
In een stijve onwrikbare opstelling zodat je elkaar soms niet eens kon zien.

Dan is het best even schrikken als je per stel gevraagd wordt wat je met je vrije middag gaat doen.
De antwoorden waren even fatsoenlijk als oprecht:
,,Fietsen!''
,,Wandelen!''
,,Fietsen!''
,,Fietsen als er bij het hotel nog fietsen over zijn!''
,,Wandelen!''
,,Seks!?!''



Het ging over communiceren, over luisteren, praten, zeggen wat je denkt, wat je ervaart en wat je voelt.
Gedwee als we waren voerden we opdrachten uit, vulden we vragenlijsten in en vertelden elkaar wat ons bewoog en wat het met ons deed.
We maakten kennis met elkaars passies, onze financiële mogelijkheden werden door de notaris tegen het licht gehouden; we deden aan line-dance,

,

we zongen, huilden, lachten, overwonnen onszelf en we lagen  op de grond voor een pittige yoga-les om uiteindelijk zo vrij te worden dat we elkaar zonder enige gêne aanraakten en masseerden.
Hemeltjelief, dat was pas prettig!



Wolfheze
Onze begeleidster hield de touwtjes strak in handen.
Opzet: onthaasten
Ze bracht ons terug naar onszelf.
Omdat je dat in je eigen jachtige leven tussen het hollen naar de trein en het pannenkoeken bakken door soms vergeet.

Drukbezet als we allemaal zijn vouwden we een papiertje tot een wervelwindje dat we in opperste verbazing nastaarden toen we het naar beneden gooiden.


 
De hilarische blijdschap over het wervelende effect zei meer dan duizend woorden, stencils en vragenlijsten bij elkaar:
We zijn vrij!!
Leve de vrijheid!!
Om vervolgens dan toch weer met onze voeten op de grond te belanden
 (en ik citeer opnieuw de spreker van hierboven):
 ,,Hoera!
We mogen gaan roeien met de riemen die we hebben.
Alleen:
we hebben geen boot!!''


Dapper

,,Je doet het goed'' zei de juffrouw met de vlijmscherpe tatoeage-pen in haar hand.
Ik snapte niet waaraan ik die opmerking had verdiend want ze had me nog helemaal niet aangeraakt!
Toen dat wél gebeurde beet ik op mijn lip.
Ze kwam vervaarlijk dichtbij.
Ik had al meteen spijt.
Maar als je daar zo hulpeloos achterover in de stoel ligt, is het lastig én levensgevaarlijk om pardoes op te staan.
Ik besloot te blijven liggen maar besloot tegelijkertijd spontaan af te zien van de door mij zeer begeerde  broekriem-beauty-rugtatoeage en de tepelpiercing die ik mezelf ook nog cadeau had willen doen.

Een oogverblindende oogopslag had ik mezelf toegedacht.
Sinds kranten en bladen volstaan met mogelijkheden om het ouder worden een halt toe te roepen en het lijf op te waarderen, kon ik niet langer dromend aan de kant blijven staan wachten.
Vond ik zelf.
Want waar wacht een mens op als hij de zestig is gepasseerd!
Ik heb het allemaal overwogen: liften van de oogleden, straktrekken van de buikwand, liposuctie, botox, peelings, contourverbetering, rimpelbehandeling.
Alleen een schaamlipcorrectie vind ik geen optie
sinds ik het gelzadel op mijn fiets heb ontdekt.
Zoveel verrukking laat een mens zich toch niet ontnemen.

Permanente oogmake up moest het worden.
Ik vond dat een redelijke alternatief alvorens tot een totale verbouwing cq complete renovatie over te gaan.
Maar het viel me niet mee.
Dat scherpe injecteerpennetje zo dicht bij m'n ogen te weten vond ik toch geen fijn idee.
Ik voelde mijn ogen opzwellen en het duurde een kleine week voor ik me weer met goed fatsoen kon vertonen aan de goegemeente.

De vraag waarom ik had gehuild moest ik tientallen keren beantwoorden.
Bloeddoorlopen ogen wekken meelij op.
Maar toen de boel weer een beetje was geslonken en iemand vroeg of het al gebeurd was of dat het nog moest gebeuren......toen brak er wat.

Nu sta ik elke dag voor de spiegel om te kijken of ik een zwart lijntje boven en onder mijn ogen kan ontwaren.
Maar zonder bril zie ik niks en mét bril zie ik alleen bril.

Geen idee hoe ik nu verder moet.
Gaat het zo bij elke 'verbetering' die je aan laat brengen?
Is niet iedere 'verandering' een 'verbetering'??
Ik heb besloten voorlopig niet verder te gaan dan de flacon scrub-douchecrème die me vanaf mijn wastafel uitdagend aankijkt.
Alhoewel: zelfs dáár heb ik nu twijfels over.


Sleutel

Vanmiddag ging ik voor het eerst de stad in met mijn nieuwe slot.
Ik was echt super trots.
Voor het eerst met mijn eigen Sinterklaascadeau op stap.
Wie wil dat nou niet!

Nou moet je weten dat ik van de sloten ben.
Ik ga de deur niet uit zonder alle deuren en alle ramen van mijn huis te controleren.
Ik laat op strategische plekken in mijn huis lichtjes branden, laat  de cd-speler aan om de indruk te wekken dat ik gewoon thuis ben, berg mijn laptop op op een geheime plek en maak mijn platte buistv onzichtbaar door er een tafelkleed over heen te hangen.
Van een buurvrouw van mij weet ik dat ze overal in huis kleine marsjes en bounties neerlegt.
Om de dief tevreden te stellen zodat hij niet verder zal zoeken in huis.
En zeker niet in huis zou gaan poepen.
Dat schijnen dieven te doen. 


 Niet dat er ooit bij mij is ingebroken.
Ik woon in een redelijk veilige buurt.
Maar het belangrijkste is: ik geef de dieven geen kans.

Mijn man is het tegenovergestelde van wat ik ben.
Hij vertrouwt de mensheid.
Hij laat rustig de achterdeur wijd openstaan als hij voor in de tuin aan het werk is.
En eerlijk: er is nog nooit wat gebeurd (afkloppen), al kan ook hij niet ontkennen dat onlangs bij een achter-achterbuurvrouw van drie straten verderop een fiets uit de schuur is gestolen.
Sinds die onheilstijding mij ter ore kwam ben ik extra alert waar het om mijn fiets gaat.

Een extra degelijk en deugdelijk kettingslot voor mijn fiets leek me dan ook geen overbodige luxe.
Zeg nou zelf.
Nou had ik er al wel één, maar die was dun en dus, in mijn ogen, niet veilig genoeg.
Bovendien ook niet handig.
Voor mij.

Ik drappeerde het gevalletje altijd keurig om mijn voor- of mijn achterwiel maar een gevoel van veiligheid gaf me dat nooit.
Bovendien.
Menigmaal vergat ik dat slot in z'n geheel als ik terugkwam van het winkelen en het kwam keer op keer voor dat ik probeerde weg te fietsen met dat slot nog aan mijn wiel.
Dat leverde nooit een spectaculair beeld op.
Nog voor ik vaart kon maken lag ik al met fiets en al op de grond.
,,Heeft u zich bezeerd mevrouw?''
,,Nee hoor, helemaal niet.
Ik fiets altijd zo weg!''
Waarna het grote peuteren begon om het slemielige hangslotje weer tussen mijn spaken uit te krijgen.

Mijn man vond het absolute onzin dat er een nieuw slot kwam (,,Dat  ene standaardslot op je fiets is écht genoeg! Bovendien heb je een fietsverzekering!'') dus ik smeekte de Sint om een kettingslot die niemand open zou kunnen krijgen.
Behalve ik, uiteraard.
Sint verhoorde mijn smeekbede.
Via de schoorsteen verblijdde hij mij met mijn diepgekoesterde wens:
een sterk, stevig en stoer hangslot van Axa.
Een zwaargewicht!
Er zat een gedicht bij.
Maar daar wil ik het nu niet over hebben.
Wat was ik gelukkig!

Zoals gezegd:
vanmiddag ging ik voor het eerst op stap,
samen met mijn fiets én mijn hangslot.
Eerst naar V&D.
Daarna naar de bookshop.
Nou wil ik best vertellen hoe dat ging.
Ik ben de beroerdste niet.
Aangekomen bij V&D zette ik mijn fiets op zijn standaard, haalde de display van mijn stuur, borg het display (ook een veiligheidswaarborg) op in het daarvoor bestemde tasje, verstopte het tasje in mijn tas, stelde mijn slot in werking, hing voor de zekerheid mijn vertrouwde dunne slotje om mijn voorwiel en constateerdevervolgens dat de boel weer ontgrendelt moest worden om mijn nieuwe extra lange en daarom niet al te gemakkelijk aan te brengen kettingslot aan te kunnen brengen.
Ik maakte met gezucht de herstelde beweging.
En op zulke momenten gaat dan altijd mijn mobiele telefoon!

Het nieuwe slot, zie foto boven, past naadloos in het bestaande slot dat standaard op mijn fiets is gemonteerd.
Er zit een gaatje in waar het pennetje van mijn nieuwe Axa precies in past.
De slotenbedenker heeft dus rekening gehouden met mensen zoals ik.
En het werkt eenvoudig.
Je hebt geen extra sleutel nodig.
Je moet alleen je gemonteerde standaardslot van het slot halen om vervolgens het nieuwe slot aan te brengen in datzelfde slot waarna je pas de sleutel om kunt draaien om het slot in zijn geheel, inclusief kettingslot, op slot te zetten.

Ik stond daar, midden in de stad, een minuut of tien met mijn neus op slothoogte en dus met mijn kont omhoog om uit te vinden hoe dat nieuwe hangslot nu eigenlijk werkt.
Ondertussen mijn handtas in de gaten houdend en een grote tas met lege flessen die ik meehad voor als ik langs een supermarkt zou komen.
Het zweet brak me uit!

Kort en goed.
Ik winkelde op mijn gemak door V&D en later door de bookshop waar ik geen boeken maar kerstballen kocht met een dichtregel - leek me wel heel erg literair staan rond kersttijd - .
Moe maar voldaan keer ik uiteindelijk terug naar mijn fiets.
Maar helaas, in geen enkele jaszak of tas vind ik mijn fietssleutel.
Geschokken en wit weggetrokken ontdek ik dat ik
mijn fietssleutel gewoon in het slot van mijn fiets hebben laten zitten...................



In je hoofd
kun je alles
fietsen naar de maan
op de wolken staan
strelen met je handen los
lopen door een donker bos
vechten als een tijger
dansen met een elf
afscheid nemen zonder traan
alles gaat vanzelf

Theo Olthuis
Herfst
Het eerste het beste kledingstuk waarnaar ik reik valt meteen op de grond.
Ik heb het nog niet eens áángeraakt!!
Die hangertjes in kledingzaken zijn gewoon waardeloos.
Daar ligt het aan.
Niet aan mij.

Vanmiddag liep ik binnen bij een damesmodewinkel en ratsj.....de halve collectie lag vrijwel meteen op de grond en ik kon weer bukken!!
Dat valt niet mee met mijn jas nog volledig dichtgeknoopt, mijn bril beslagen, mijn handtas onhandig bungelend aan mijn arm en mijn haren drijfnat van de regen.
Vaak heb ik de neiging om gewoon onopvallend de andere kant op te kijken en de boel de boel te laten.
Ik heb geen zin om altijd maar weer te rapen.
Moeten ze in die winkel maar voor betere hangertjes zorgen!
Maar ik ben fatsoenlijk opgevoed en mijn ouders kijken nog altijd een beetje over mijn schouder mee.

Met mijn kont in de lucht glijdt mijn tas van mijn schouder en gaat mijn mobiele telefoon.
Ik knijp mijn ogen dicht, mijn oren en ook mijn billen.
NU NIET, schreeuwt het in mijn hoofd.
Maar telefoons zijn doof en stom dus het wijsje dat ik ooit zo leuk vond dendert nu door de gehele winkel.
En iedereen lijkt het te horen.
De winkeljuffrouw kijkt vernietigend mijn kant op.
Ik lees de afkeuring in haar ogen en als ik daar blind voor zou zijn hoor ik het wel aan haar opvallende gezucht.
Nou is het vinden van een broek die past en ook nog leuk staat onbegonnen werk dus ik had er ook beter niet aan kunnen beginnen.
Niet nu, niet met zo'n verregende kop, met weinig tijd, met zere benen  en met nu onomstotelijk aanwijsbaar de pest in.
Gezonde weerzin, heet zoiets.
Nou, gezond.......

Níets stond me leuk.
Zulke dagen héb ik.
Blij dat ik geen vriendin bij me heb die zegt dat het wél leuk staat.
Ik wil gewoon niet dat het leuk staat.
Die hele winkel is trouwens niet veel soeps.
Wat kun je dan verwachten van hun collectie!

De winkeljuffrouw heeft geen tijd.
Ze is in gesprek.
Met een man die op een trap de lampen van het plafond lijkt te vernieuwen.
Ze verstaan elkaar niet, de winkeljuffrouw en de Pool, want dat moet het zijn.
En toch praten ze met elkaar.
Steeds harder.
Tot ze schreeuwen.
Alsof dat iets oplost.

Ik hoor het aan door het gordijn van het kleedhokje heen.
,,Ik moet het aan mijn baas vragen'' gilt de winkeljuffrouw.
,,Wratswieri beolariki frun'' zegt de man opgewonden en ik citeer hem letterlijk.
Het kan ook wat anders zijn, maar dat doet er nu even niet toe.
Zij gaat bellen.
Hij staat te balen.
En wacht.

Ook mij breekt inmiddels het zeet uit.
Die wintertruien maken dik en die broek kan van boven helemaal niet dicht en is veel te lang.
,,Leuk!'' gebaart de juffrouw terwijl ze doorgaat met het gesprek.

Ik graai nog wat mogelijkheden uit rekken en van planken en pas álles!
Niet dus!
Het gesprek buiten het pashokje loopt nu hoog op.
,,Nee,  niet weggaan. Meneer, meneer. Die lampen moeten gemaakt. Ja, er zit water in. Water!! Het lekt!! Nat! Wachten nu. Ikke in gesprek met baas.''

Ik kieper alle gepaste kleren op een hoop en trek mijn eigen kleren weer aan.
Zit heerlijk!
Ik heb geen zin meer om ook maar iets weer ordentelijk op een houtje te hangen.
De groeten!
Ik gooi de berg op de toonbank.
,,Ik kom bij u'' zegt de winkeljuffrouw.
,,Ogenblikje, ikke in gesprek met  baas.''
,,Ja, doei!'' roep ik.
En dat had die Pool natuurlijk ook moeten doen.
Zo'n klein woordje.
Dat is toch niet zo moeilijk?



anti-kreuk
,,Je leeftijd is je niet aan te zien'' zegt mijn schoonheidsspecialiste opbeurend.
Ik kwispel in haar stoel.
Ze trekt wat haartjes uit, drukt wat meeëters dood en smeert al mijn lachrimpeltjes dicht met dure crèmes die meer kosten dan ze doen.
Ze stelt me permanente make-up voor.
Dan hoef ik 's morgens niet meer half blind voor de spiegel te gaan staan klooien.
Toevallig zijn die behandelingen net nú in de aanbieding.
Voor € 200 krijg ik zoete zwoele lippen en voor nog eens zo'n zelfde bedrag krijg ik er zwarte ooglijntjes bij op mijn bovenste én onderste ooglid.

Een tatoe in vrouwelijkheid.
Dat wordt pas mooi!
Weg met al dat gokken of het lijntje wel op de goede plek zit.
Weg met alle vieze kwastjes en uitgedroogde potjes eye-liner.
Onder alle omstandigheden zal ik er dan oogverblindend uitzien.
Zelfs bij het wakker worden ben ik de femme fatale die iedere vrouw in haar diepste binnenste wil zijn.
En toch.
Ik twijfel.
,,Het is een soort tatoeage'' legt ze uit.
Ze is al sinds jaar en dag mijn schoonheidsspecialiste en ze kent me.
,,Maar deze tatoe is niet voor eeuwig. Je hebt er een jaar of vijf plezier van.''
Net als ikzelf, denk ik neerslachtig.
,,Maar daarna kan het natuurlijk opnieuw'' vervolgt ze.
Ik draai een beetje met mijn voeten en beloof dat ik er nog op terug kom.
,,Ach, doe ook maar'' hoor ik mezelf dan roepen.
Want ook ik heb, net als alle vrouwen, een impulsieve kant.
Wie wil dat nou niet, denk ik stiekem: een mooie open blik die mannen naar adem doet happen en bij vrouwen jaloerse gevoelens oproept.
Hahaha, en dat op m'n zestigste!!!

Dan laat ze me nog iets anders zien.
Het is nieuw en heet Chest-a-peel.
Het is een dun onappetijtelijk huidkleurig kussentje in de vorm van een hart dat je 's nachts op je decolleté plakt.
De gelpad!!

,,Als je 's morgens wakker wordt is je borstlijn zo strak als de nek van een jonge hinde'' legt mijn schoonheidsspecialiste uit.
Geen rimpel meer te bekennen.
Geen kreukel meer te zien.
Het resultaat is ongelofelijk en daarom doet zij, 44, het ook!!!

De anti-rimpelhit van 2008,
juicht mijn schoonheidsspecialiste de folder na.
En ik bezwijk.
Alweer.
Maar mijn schoonheidsspecialiste heeft geen man.
En ik wel.
Ik plak het pas vast als mijn man al slaapt, houd ik dapper mezelf voor. Hij krijgt er niets van te zien.
En dan draag ik ter compensatie verder alleen nog maar laaguitgesneden decolleté's.
Daarmee moet mijn echtgenoot toch kunnen leven. 
Chest-a-peel, terwijl u slaapt of uitrust.
Het ding ziet er echt niet uit.
Ik doe 's nachts mijn lenzen ook al uit.
En ik smeer me dik en glimmend in met huidversterkende nachtcrème.
Straks, na mijn 60ste, komt daar dus de gelpad bij en je kan er op wachten dan doe ik een netje om mijn haar om mijn kapsel in model te houden, mijn gebit in een bakje en ga ik ook nog met een tena-lady slapen.
Lieve hemel.
Lieve help!!!!!



Knap karretje
Ik zing een liedje als ik van de fietsenmaker naar huis rijd.
Het is een afstand van een kilometer of 10.
Er staat geen wind en heuvels kent dit landschap niet.
Toch zet ik de fietsondersteuning in de hoogste stand.
Ik zoef iedereen voorbij!
Met de wind in mijn haar en met wapperende rokken tel ik mijn zegeningen.
Een electrische fiets!!
Ik doe het ervoor!

En toch.
Toch knaagt er iets aan mij.
Want natuurlijk had ik liever een cabrio gehad.
Een snelle zwarte Saab.
Of een Vespa, waar jonge vrouwen tegenwoordig allemáál op rijden.
Met zo'n breed chromen stuur.

Een paard zou ook nog kunnen. En dan in amazone-zit over de steppe!
Bedenk het allemaal maar.
En het gekke is:
ik bedénk het!

Want van het kijken naar andere electrische fietsberijders word je niet blij.
Ik niet althans.
Ze zijn over het algemeen grijs, oud, kleurloos, rimpelig, krakkemikkig en versleten.
Tenminste.
Dat zie ik.
En natuurlijk zie ik dat fout, maar ook al zie ik het fout, ik wil hoe dan ook de uitzondering op de regel zijn.
En daarom zing ik.
Toch.
Het hoogste lied.
Want gottegot.
Wat ga ik hard.


Ik word benijd
om mijn originaliteit, mijn eigenheid, mijn lef, mijn enthousiasme, mijn inspiratie, mijn uitstraling, mijn vrolijkheid, mijn daadkracht en mijn vindingrijkheid.
Er zijn heel veel mensen die al blij zouden zijn als ze een flard hadden van wat ik heb.
Echter.
Sinds kort is er iets bijgekomen.
Iets dat al het voorgaande teniet doet.
Iets waarom ik nog méér benijd word dan ik al werd.
Mijn echtgenoot.
Nee nee, dit is geen nieuw hoofdstuk, geen ander onderwerp.
Laat ik duidelijk zijn: die echtgenoot is niet nieuw.
Ik heb hem al een tijdje.
Maar sinds hij heeft aangekondigd dat hij wil leren masseren is hij een gewild gespreksonderwerp op verjaardagen, feesten en partijen.
Vooral bij de vrouwen is hij in trek.
Zo'n man willen ze allemaal wel!

Als ik uitleg dat hij deze hobby al jaren koestert en dat hij er nu daadwerkelijk werk van gaat maken, is het opeens opvallend stil in de kring waarin ik verkeer.
Niemand die me in de reden valt.
Aanvankelijk.
Daarna komt daar verandering in en kakelt het hele kippenhok door elkaar.
Een Poolse landdag is er niets bij.

Vraag 1 is steevast: doet hij ook aan erotische massage.
Die vraag willen veel vrouwen beantwoord zien.
Ze kijken me een beetje ondeugend aan.
Ineens voelen ze zich best een beetje stout.
Dat is een lekker gevoel.
Ik ken dat gevoel.

Vraag 2 is altijd of hij ook huiswerk meekrijgt.
Het kwijl loopt sommige sexegenoten dan al uit de mond.
Ik zeg dat ik hem zwarte handdoeken meegeef naar zijn cursus en massage-olie met een neutraal geurtje.
Er wordt gezwijmeld om me heen.

En ook onder vraag 3 kom ik niet uit: moet hij veel oefenen en kan ik een keer mee als oefenmateriaal?

Met die vraag worstel ik momenteel.
Zo ook met het voorstel van één van mijn vriendinnen om geld in te zamelen voor een inklapbare massagetafel.
Zodat hij hem achter in de auto mee kan nemen naar een andere lokatie.

Ik ben daar niet van gecharmeerd.
Sterker nog: ik vind de nieuwe hobby van mijn man eigenlijk niet zo'n succes.
Vanavond gaat hij heen voor zijn eerste lesavond.
Ik ga kijken of ik hem nog op andere gedachten kan brengen.


%$$#)(*&^%^&%^($&($%%*##$^$@#^$


Zondagochtendritueel
Sinds de nieuwe hobby van mijn man lig ik gemiddeld twee keer per dag een uur op de massagetafel.
Heliomare is er niks bij.
Wie denkt dat ik nu als een jonge hinde met soepele spieren door het leven dartel heeft het mis.
Ik ben zo stijf als een plank.
Nee, doorligverschijnselen hebben zich nog niet voorgedaan, maar daar kun je op wachten.

Vanochtend was het weer zover.
Kom, zei mijn man.
Ik moet oefenen.
Met één oog op de wekker zag ik dat het pas zeven uur was.
Godallemachtig!
Maar wie A zegt moet ook B zeggen en ik zou het toch ook niet leuk vinden als hij iedere keer een leuke mevrouw meeneemt naar zijn kamertje.

Zondagochtend.
Slaapdronken beklim ik onze massagetafel die niet heel stabiel is, dus voorzichtigheid is geboden.
Het is koud, dus ik trek een dekentje over me heen en zet onze nieuwe cd aan: Calm the mind, gekocht bij De Tuinen.
Leave behind the pressures of the day and Calm the mind with these relaxing piano compositions and the smoothing sounds of nature, staat er achterop.
Ik hoor vogeltjes en een waterval en moet meteen plassen.

Ga ontspannen liggen, zegt mijn man.
Alsof het lekker ligt op zo'n rechte plank!!
Ik voel alles wat er te voelen valt.
 En het doet pijn.
Ik druk mijn gezicht door de uitsparing in de massagetafel en voel al meteen dat mijn neus gaat lopen....
Je moet zulke dingen ook niet met me uithalen op de vroege ochtend!!

Ik snuit mijn neus in de handdoek waarop ik lig.
Het is mijn eigen handdoek en ik moet toch nog wassen.
Onderwijl gaat mijn man op zoek naar mijn supraspinatus.
Ik wist bij god niet dat ik dat had!!
En kennelijk heeft onze lieve heer die zooi bij mij diep verstopt want  de zoektocht duurt lang en langs die weg komt mijn masseur knopen tegen waarvan ook onze lieve heer het bestaan niet weet.

Ik kerm een beetje terwijl mijn man mijn infraspinatus te pakken neemt.
Die infraspinatus zit in je nek en mijn man ging zo intesief te werk dat ik dacht: ik ga wel even een stukje op zij, dan heb je meer ruimte!

Het is nog een hele kunst om het instructieboek dat op mijn billen balanceert in evenwicht te houden.

Als de sessie afgelopen is mag ik opstaan.
Denk niet dat dat makkelijk gaat!
Ik lig in mijn meest onelegante houding mezelf omhoog te kreunen en ik ben blij als mijn man besluit dit gemartel niet langer aan te zien.
Hij gaat zich scheren in de badkamer.

Inmiddels ben ik in zitstand gekomen en met mijn teen voel ik naar de grond om steun te zoeken bij het opstapje dat ik voor dit doel heb  neergezet.
Geen opstapje te vinden.
Ik buig voorover maar voel hoe mijn evenwicht wankelt.
Ik kan een smak op de grond maar net voorkomen.

Ik roep mijn man.
Geen reactie.
Ik roep harder.
Tot ik schreeuw.
En kwartier later komt mijn man, gladgeschoren en fris gewassen, zingend de badkamer uit....................



Muziek
Naast wat rustgevende kunst aan de muur had onze gloednieuwe massagekamer ook behoefte aan muziek.
Vond mijn man.
En daar had hij gelijk aan.
Vond ik.

Dus óp naar de Media Markt waar we een piepjonge verkoper de reden van onze komst uitlegden.
De jongen snapte er niets van maar had toch aan een half woord genoeg.
,,U moet hier zijn" besliste hij.
Hij wees naar een gangpad verderop, leidde ons tussen de stellingen door naar een product dat wel eens het product van ons leven zou kunnen zijn.
Nog zeker veertig exemplaren hadden ze ervan op voorraad, zag ik.
Geen makkelijk verkoopbaar product, schoot het door mijn hoofd.
Flauw natuurlijk.
,,Het is niet mijn afdeling, maar dit is wel een goed apparaat!'' ging de verkoper onverdroten door.
,,En hij  is deze week in de aanbieding voor 49 euro!''
Kan niks wezen, zei ik nog tegen mijn man, maar die hoorde het niet.
Voor we het wisten stond hij met een enorme glimmende gettoblaster in zijn handen..

Ik zag geen verlekkerde blik ontstaan.
Meer een pijnlijke kloof tussen oud en jong.
En wat mijzelf betrof:
ik kreeg er lachstuipen van en voor de hand liggende associaties.
Mijn deugdzame, eerzame, integere en immer serieuze echtgenoot zou vurig swingend met een gettoblaster op zijn schouder door de kamer  heupwiegen op de tonen van een Zuidamerikaanse merengue.
Dat wilde ik wel meemaken.



Maar mijn droom werd wreed verstoort.
,,Mag het ook wat anders zijn'' hoorde ik hem vragen.
,,Gemiste kans'' dacht ik nog, maar ik hield me in.

De jongen voerde ons mee naar een afdeling waar ze kleine mini-setjes verkochten en mijn echtgenoot bezweek voor een deugdelijk zwart exemplaar zonder toeters en bellen maar wel met twee losse boxjes.
En omdat hij helemaal 'in the mood' raakte kocht er spontaan vier cd's bij met lounge-muziek.
Slechts €2,99 per stuk.
Alweer een stuntaanbieding van de MediaMarkt.
Ik ben toch niet gek!!

Eenmaal thuis werd de boel meteen geinstalleerd.
 Mijn man heeft zijn tweede massageles achter de rug en een rug masseren gaat stukken makkelijker als de sfeer wordt ondersteund door lekkere ontspannende muziek die zachtjes uit de luidsprekertjes klinkt.
Echter:
er zat een brom in.

Nee nee, niet in die cd's.
De brom zat in het apparaat.
Je hoorde het aandrijfmotortje van de cd-speler continue irritant zoemen.
Mijn man is er vooral één van: ach het valt wel mee.
Maar deze keer niet.
Hij streeft naar perfectionisme dus die zoem verveelde hem al na drie minuten.
Geen twijfel over mogelijk: dit ging mijn man niet prettig vinden.
,,Kijk het nog even aan'' riep ik nog, maar zijn besluit stond vast.
De verpakking, al enigszins verfomfaaid in de garage beland, werd hergebruikt om het apparaat te retourneren.
En weg was mijn man weer, op de fiets met die onmogelijke doos onder zijn arm.
Richting winkel.

Nog geen half uur later was hij terug.
De Philips heette nu ineens Panasonic.
En de brom was weg.
Cd'tjes er in en klaar.
Zou je zeggen.
Maar die cd'tjes zijn echt niet om aan te horen!
Vond ik.

Mijn man is er nog niet mee terug gegaan.
We doen het inmiddels bij een oude cd van André Rieu.
Op de walzen van Strauss walsen de handen van mijn man over mijn rug.

Je moet toch wat.




Zadelpijn en ander damesgenot
Ik fiets me tegenwoordig een slag in de rondte.
Het begint op te vallen.
Gisteren op mijn stalen ros naar Akersloot gereden.
Mijn hijgende fietsgenoot verklaarde na afloop zijn totale onderlijf tot rampgebied.
Ik niet.
Ik had nergens last van.
Sterker nog: zelfs van de zadelpijn heb ik genoten.
Die gezonde krampen in mijn ondergebied brachten me meer lust dan last.

Vandaag eerst naar Egmond aan Zee gereden waar we om 10.00 uur vanochtend al op het terras in de zon zaten.
Daarna door naar Bergen voor de lunch.
Toegegeven, het was heerlijk.
Om preciezer te zijn: fietsen is verrukkelijk sinds er een helpend handje is ingebouwd in het frame van mijn biciclette.
Ik ga als een speer.
Geen heuveltje of tegenwind doet mij de das meer om.
Ik hijg niet eens.

Natuurlijk sta ik af en toe stil.
Op het pontje bijvoorbeeld over het Noordhollands Kanaal.
Zonnetje op mijn bol.
En varen maar.



Ook in Egmond stapten we vanochtend lekker af om een terrasje te pikken op het strand.




Waarna we naar Bergen reden.
Langs een plek waar ik maar niet kon ophouden met in de bomen te kijken.
Vorig jaar ontwaarde ik daar kabouters.
En wie ik er ook over vertelde: niemand geloofde me.
Maar zie, ze waren er weer!
Ik heb ze voor de zekerheid maar vastgelegd op de gevoelige plaat.
Voordat jullie me voor gek verklaren: hier zijn ze!!





Zo, dat bewijs is dus ook weer geleverd.
Aan MIJ ligt het niet!



Een weekje in m'n up

Fruitvliegjes en uitgedroogde theezakjes

Mijn man is terug!
Hij was een weekje roeien in Berlijn.
Daar schijnen 62 roeiverenigingen te zijn.
Bij één zo'n roeivereniging waren ze in de kost, de bikkels van Ossa.
Dat betekent: slapen tussen de boten op de betonnen vloer, tochten en kieren waar het tochten en kieren kan, veel macaroni eten en gezamenlijk (af)wassen bij één wasbakje met louter koud stromend water.
Vlak náást dat wasbakje hebben ze het urinoir opgehangen.
Vertelde mijn man me.
Het spetterde soms.

Ik ga niet mee op zulke buitenissige reizen.
Dat behoeft waarschijnlijk geen nadere uitleg.
Afzien is niet mijn grootste hobby.
Ik weet wel wat beters.

Hoe dan ook: ik had een week het rijk alleen.
Dat is leuk en spannend tegelijk.
Om het mezelf niet al te moeilijk te maken schudde ik het huis door elkaar, verschoonde het bed, vulde de vazen met bloemen, de koelkast met kant-en klaarmaaltijden en de koektrommel met overwegend chocola.
Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik drie avonden heb gegeten van één portie afhaalchinees.

Het smaakte best.
Om de buitenwereld te tonen dat ik heus wel goed voor mezelf zorg in barre tijden maakte ik van de fruitschaal een schilderij waar schilders uit de zestiende eeuw, gespecialiseerd in stillevens, jaloers op zouden zijn: appels, peren, bananen, sinaasappels, kiwi's en een mango, omdat zo'n zuiderlijke vrucht wel érg gezond oogt.
Ik hou niet van fruit.
Drie dagen later reeds dienden zich de eerste fruitvliegjes aan.

Het leven in je eentje.
Een week was te kort om eraan te wennen.
Zet je voor je hele familie een flinke pot goddelijk geurende thee, in je dooie eentje hang je een theezakje in een theekopje met heet water, waarna het zakje, zuinig als ik ben, op het aanrecht gaat liggen uitdrogen, wachtend op wat komen gaat.
Tegen de tijd dat ik bedenk dat ik nog wel een tweede kopje lust, is het zakje niet meer om aan te zien.

Druk het woord eenzaamheid uit in woord en geluid en zie, het staat gewoon bij mij op het aanrecht.

Die avond heb ik gedachteloos voor de televisie drie magnums achter elkaar opgegeten.
Want voetbal Nederland-Frankrijk.
We wonnen wel!!
***************************************

Fragmenten uit een dagboek:

schrijven aan je eigen fascinerende boek 'hoe Joke te zijn',
in de wetenschap dat niets onmogelijk is en alles mogelijk















~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hoe vrij wil je zijn

Opa heeft klei gekocht.
Bij de Action, een winkel waar we nooit komen.
Hij heeft er ook spelletjes gekocht.
En twee paashazen.
Van chocola.
Díe hebben de meeste aantrekkingskracht op onze kleinkinderen.

Klei.
,,Zullen we wat maken?'' vraag ik aan kleindochter.
Terwijl ik met uiterste preciezie de dekseltjes als sjabloon gebruik laat zij haar creativiteit, haar fantasie en inbeeldingsvermogen de vrije loop:

,,Wat is het?'' vraag ik.
Stom natuurlijk!
,,Een vogel!'' zegt ze verwijtend, zich op de lip bijtend over zo'n geringe hoeveelheid inzicht in de psyche van háár, mijn kleinkind. 
,,Dat kun je toch zó zien!''
,,Ik heb een haas gekleid'' zeg ik ter verdediging.

,,Met blauwe paaseieren erom heen.''
,,Die eieren kun je niet opeten'' zegt ze bestraffend.
,,Die paashazen op je bureautje wel.
Zullen we kijken of ze echt van chocola zijn?''




Keer op keer komt ze met dezelfde vraag:
zwarte piet komt door de schoorsteen, maar hoe komt de paashaas oma's huis binnen om de eieren te verstoppen?

Ik hou niet van bedrog.
Ik heb mijn kinderen nooit voorgelogen over het bestaan van Sinterklaas.
Het zijn gelukkige volwassenen geworden.
Met mijn kleinkinderen zit het anders.
Ik wil ze klein houden.
Dat aandoenlijke, dat onbevangene, dat pure van een kind.....
ik kan er onwaarschijnlijk van genieten.

Dus kom ik in gewetensconflict als mijn kleindochter van bijna zes me een antwoord ontlokt op haar vraag:
,,Oma, de paashaas, hoe komt 'ie binnen?''



Het schaamrood verschijnt op mijn kaken als ik haar voorlieg: ,,Toen jij nog heel klein was heeft Oma de sleutel van het huis aan de paashaas gegeven. Zo kan hij met Pasen altijd naar binnen om de eieren te verstoppen. Want een ei hoort erbij. Zeker met pasen. Toch?''

Het voelt niet goed.
Ik ben een leugenaar.
En op een dag komt ze er achter.



Ik heb allang spijt van mijn leugen maar net op het moment dat ik haar de waarheid en niets dan de waarheid wil vertellen stapt opa binnen.
,,Opa, de paashaas heeft de sleutel van het huis!''
,,Welnee''  zegt opa zonder erbij na te denken.
,,Oma verstopt de eieren altijd zelf. En dat is altijd een hele toestand want voor ze dat doet telt ze ze eerst honderd keer. Regelmatig is het gebeurt dat er eieren niet gevonden werden. Oma miste ze ook niet. Na drie maanden begon het vreemd te ruiken in huis. Eieren kunnen bederven. Wist je dat?''

,,Dan moeten we ze goed tellen opa.
Ik help wel met verstoppen.
Dan vinden we ze allemaal!''
zegt ze.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Visitekaartjes


Ik ben aan nieuwe visitekaartjes toe.
Dat bedacht ik me vannacht.
En omdat we leven in een 24-uurs economie ben ik achter mijn computer gaan zitten en heb ik vannacht om 02.33 uur mijn eigen visitekaartje ontworpen en besteld.
Zojuist zag ik in mijn status (die krijg je automatisch zodra je je bij het printbureau hebt ingeschreven, hoe simpel) dat de kaartjes al onderweg zijn naar mij toe.
Ik ben dus in blijde verwachting.
Dat mag ik toch wel zeggen.

Ik heb er mijn eigen foto op laten zetten.
Gedownload vanaf internet.
Dat mag arrogant en aanmatigend lijken en dat is het ook.
Toch zou iedereen er erg van opkijken als er plots een foto van een geheel ander mens op mijn visitekaartje zou staan.
Derhalve koos ik voor mezelf, nu het nog kan.
Als straks, na mijn zestigste, de algehele verrimpeling toeslaat is het te laat.
Je moet het ijzer smeden als het heet is.

Hoe dan ook: vanochtend trof ik in mijn mailbox niet alleen een bevestiging van mijn bestelling aan maar ook de uitnodiging dat ik nog heel andere dingen kan bestellen bij dezelfde firma onder dezelfde condities, zoals daar zijn: briefpapier, zelfinktende stempels en stickers, een kalendermagneet, een visitekaartjemagneet, een visitekaartjeshouder, adresstickers (wie bedenkt zoiets) dan wel notitiekaarten, kerstkaarten (beetje laat), schrijfblokken en naamkaarten in alle vormen en maten.
Waarbij dient opgemerkt dat de zelfklevende memoblokjes deze week in de reclame zijn.

Al die artikelen heb ik niet nodig, heb ik me bedacht.
Alleen één artikel uit het hele scala van aanbiedingen heeft me toch aan het twijfelen gebracht.
Ze hebben ook t-shirts met je eigen visitekaartje en dus je eigen foto erop.
Per stuk € 9,49 maar als je er tussen de 101 en 200 bestelt dan kosten ze slechts €7,49 per stuk.
Vraag is nu wie er allemaal met mijn hoofd op hun borst willen lopen.
En als je dat liever hebt:
je mag desgewenst je zonnebril ophouden.
Geen probleem.




Zuster Mirjam


Ik mocht haar interviewen voor de krant: zuster Mirjam in het Karmelklooster in Egmond aan de Hoef.
We schrijven een paar jaar geleden.
Ik schatte haar voor in de tachtig.
Ze ontving me in een grote kamer met grote zware stoelen aan  een grote zware tafel.
Zij was een kleine vrouw.
De omgeving imponeerde mij maar zij imponeerde mij nog veel meer.
Ik mocht haar alles vragen, zei ze, en ik voelde me een beetje een indringer.
Haar leven was van god en van de kloostergemeenschap waaraan ze zich had overgegeven.
Waarom wilde ik me daarin mengen?

Maar ze was blij met mijn komst en ze nam me in vertrouwen.
Gezeten in een te grote stoel vertelde ze hoe haar moeder, ziek als ze was, naar het klooster was gekomen om afscheid te nemen van haar dochter.
Andersom was niet mogelijk.
De dochter mocht het klooster niet verlaten, ook al was het zeker dat de oude vrouw aan haar laatste dagen bezig was.

Gescheiden door tralies deelden ze het verdriet om het naderende afscheid en betoonden ze elkaar hun liefde.
Mirjam, jong nog, deed iets wat niet mocht.
Ze stak haar hand door de tralies om haar moeder voor de laatste keer aan te raken.
,,God zal het me wel vergeven'' dacht ze.
Een week later overleed haar moeder.
Zij, Mirjam, was er niet bij.

,,Is het niet vreselijk dat de regels van het klooster u destijds verboden om bij uw moeder te zijn en uw moeder in de armen te nemen?'' vroeg ik, nog natrillend van verbijstering.
,,Je moet het in die tijd zien'' zei ze. ,,En je kunt de tijd niet terugdraaien. Wel ben ik blij dat de regels zijn aangepast. In deze tijd had het wél gekund om lijfelijk van elkaar afscheid te nemen. Wat had ik dat graag ook gehad.''

Ze liet me haar kloostercel zien.
De intimiteit daarvan greep me bij de keel. 
Kale muren, een kleine ruimte, een bed, een bureautje en een plankje met een gebedenboek.
Er staken papiertjes uit om de bladzijden aan te geven die ze aan het lezen was.
Een kamer ook met een klein luikje.
,,Ik ben bevoorrecht'' zei ze.
,,Als ik dit luikje open kan ik in de kapel kijken en heb ik uitzicht op het kruis.''
Haar ogen straalden toen ze er naartoe liep om het mij te laten zien.
Ik mocht even met haar meekijken.
Door háár luikje!

Toen ik vijf dagen later kwam om haar mijn verhaal voor te lezen (ik mocht het niet opsturen, ze wilde persé dat ik het voorlas) had ze een bos bloemen voor me geplukt in de kloostertuin.
Narcissen.
Ze stonden achter de stoel klaar, verstopt voor het moment waarop ze me haar dankbaarheid wilde tonen over zo een mooi artikel.

BIj wijze van verbondenheid leidde ze me door de tuin.
Langs goed onderhouden perkjes en nog kale rozenstruiken.
Langs het kleine kloosterlingenkerkhofje.
,,Hier kom ik te liggen'' zei ze.
,,Onder hoge bomen.''
Witte wolken dreven voorbij toen ik naar boven keek.
In de kruinen van de bomen zag ik voorzichtig het voorjaar ontluiken.

Éen boom was geveld.
Al een lange tijd geleden.
De stam was blijven liggen en de tijd had zijn invloed doen gelden.
,,Daar zit ik vaak'' zei ze.
,,Op die boomstam!''
,,Wat doet u daar dan?'' vroeg ik wat onbeholpen.
Wat ze toen antwoordde is het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb gehoord:
,,Lieve kind, hier luister ik naar de wind.''

De pot op

Ik heb altijd geweten dat er een dag zou komen dat ik opgesloten zit op de wc.
Niet op mijn eigen wc.
Thuis doe ik nooit de deur op slot.
Nee, het is de wc in een restaurant.
En vooral dan zo'n anoniem restaurant, ergens langs de kant van de weg in the middle of knowwhere.
Ik snap volstrekt niet waarom de sloten van toiletdeuren altijd van zo'n opvallend inferieure kwaliteit zijn.
En van zo'n ingewikkeldheid.
Zet gewoon zo'n ouderwets haakje op de deur.
Met een oogje in de deurpost.
Eenvoudig doch zeer doeltreffend.

Hoe dan ook: ik zie mezelf hele dagen op het toilet doorbrengen.
Gewoon omdat niemand op het idee komt dat ik wel eens opgesloten zou kunnen zitten.
Bij binnenkomst bestudeer ik dus altijd eerst het slot op de deur.
Ik probeer wat uit, doe de deur drie keer open en dicht en pas als het me bevalt, zeg maar: als ik de gok durf te wagen, dan draai ik me om om te kijken of de wc schoon genoeg is naar mijn zin.

Zo niet, dan verlaat ik het kleinste kamertje met spoed om in een volgend hokje dezelfde protocol af te wikkelen: eerst kijken of het slot deugt.
Is de wc dan ook nog schoon, dan kan mijn dag niet meer stuk.
Tenzij ik na een grote boodschap ontdek dat het papier op is.

Ik ben van nature niet claustrofobisch aangelegd.
En toch moet ik altijd plassen en heb ik plotsklaps honger zodra ik een lift in stap.
Ik verbeeld me meteen dat de lift tussen de derde en vierde etage blijft hangen.
Dan moet ik er wellicht drie dagen in doorbrengen voor de liftmonteur uit Eindhoven eindelijk is gearriveerd en het probleem heeft opgelost.
File, computerstoring, een zieke collega.
Niets is zulke mensen vreemd.
Dan duren drie dagen lang, hoor!

Sinds kort neem ik eten, drinken én toiletpapier mee alvorens een lift in te stappen.
Ik wil graag op alles voorbereid zijn.
En geen wc-gang zonder oliespuitje in mijn handtas.



En een koevoet.

Maar voor de rest gaat het wel.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Het zijn de hormonen.


Dat ik zeven bh's mee wil als ik drie daagjes op vakantie ga, dat wil er bij mijn man niet in.
Hij heeft zojuist even geprobeerd één van de drie koffers op te tillen die bovenaan de trap klaar staan om vervoerd te worden.
Hij heeft hem snel weer neergezet.
,,Waar gaat de reis naar toe en hoe lang blijven we in godsnaam weg?'' vraagt hij zich hardop af.
En dát moet hij niet doen.
Het heeft namelijk geen zin.
Ik ben een gevoelig mens.
Bij iedere stemming horen bepaalde schoenen, bij iedere stemming hoort ook een bepaalde bh.

Zo draag ik het liefst wit  als ik me vrouw wil voelen, zwart als ik me stoer voel en rood als ik vurig naar huis verlang.
Ik heb ook een ruitjesbh. 
Die drukt de boel een beetje plat en dat is een uitkomst als ik de dag daarvoor teveel heb gegeten.
Het lijkt dan allemaal wat minder.
Mijn gebloemde bh benadrukt mijn baarmoederlijke gevoelens terwijl die met die halve cups tegemoet komt aan mijn erotische verlangens.
Dat gaat goed zolang de boel er niet aan de bovenkant uitrolt.
Of aan de onderkant.
En natuurlijk heb ik er één die me bevalt als ik op oorlogspad ben.
Zo'n bh heeft iedere vrouw.


Mijn man snapt daar allemaal niets van.
Ik wel.
Het zijn mijn heimwee-hormonen die me daartoe aansporen.
Ik ben niet zo'n vakantieganger.
Doe maar gewoon, zeg ik altijd.
En: thuis is het ook leuk.
Ik hou van mijn huis en de prullaria waar ik niet buiten kan.
En moeten we toch weg, dan moet alles mee.
,,Niet zeuren'' zeg ik tegen mijn man.
,,Als het niet in de auto kan, huur je maar een bus.
Mijn heimweeklier is nu eenmaal goed ontwikkeld.
Daar kan ik niets aan doen.''


,,Je moet proberen je aan iedere situatie aan te passen'' probeert mijn man nog maar een keer.
,,Je leeft waar je bent.
En als je iets nodig hebt en je hebt het niet bij je, dan zoek je een alternatief.''



Alles goed en wel, maar ik ben niet gek!!!

De decembermaand

Ik heb een rijke fantasie en een grote duim maar ik lieg niet als ik zeg:
ik ben een beetje misselijk.
Eigenlijk ben ik ieder jaar gedurende de hele maand december een beetje misselijk.
Overgeven heb ik van huisuit niet meegekregen, net zo min als diarree, maar ik zit wel doorlopend tegen de rand.
Dat komt niet alleen door de oliebollen die al weken bij mijn ambachtelijke bakker te koop worden aangeboden, het komt vooral door die folders die je rond sinterklaas en kerst meer dan overvloedig in de brievenbus gestopt krijgt.

Het begint aanvankelijk met folders vol snoepgoed, speculaas, pepernoten, chocoladekikkers, fondant, suikerharten, banket en marsepein omdat je anders niet een beetje normaal Sinterklaas kunt vieren. Zo wordt gesuggereerd.
Om vervolgens  geruisloos over te schakelen op folders vol lekker eten, overdadige en omvangrijke diners, kerstkransjes, hartige hapjes, kerststol en kerstpavlova met suikerbesjes.
Zelfs het ontbijt ontkomt er niet aan, want in de kerstvakantie dien je wakker te worden met een 'hemels ontbijt' uit de Lekker Leven-gids van Super de Boer:
Men neme 1 blikje partycroissants, 100 gram roomkaas naturel MonChou, 25 gram witte basterdsuiker, 30 gram pecannoten en 3 eetlepels honing.
Snijd de deegdriehoekjes los van elkaar en leg ze stersgewijs op het bord.......enz enz enz.
Dat is aanmerkelijk meer calorieën dan mijn sneetje bruinbrood met schuifkaas.



De top is echter bereikt sinds ik begin deze maand nietsvermoedend en onschuldig de Blokker-decembergids opensloeg.
U heeft nog geen chocoladefontein?
De vraag staarde mij schaamteloos aan en ik voelde me onmiddellijk schuldig.
Neen, sorry, ik heb nog geen chocoladefontein!
FOUT, schreeuwt meneer Blokker me toe.
Geen mens kan zonder een chocoladefontein!

Ik heb ooit eens met een vriendin het Amstelhotel bezocht voor een high-tea. Dat was geweldig.
Zij jong en rank en strak in het vel, ik in mijn kwaliteit van oermoeder en eeuwige praatpaal.

Terwijl zij elegant een enkele aardbei onder de chocoladestroom doopte, mikte ik de hele fruitschaal erin, inclusief de vijf bananen die ter decoratie de tafel sierden.
Verschil tussen mensen zal er altijd zijn.

Over het resterende deel van de maand december maak ik me druk.
Wankelend tussen mijn oeroude baarmoederlijke gevoel en mijn innerlijke  schreeuw om elegantie en vrouwelijkheid heb ik er inmiddels voor gekozen om de siliconen bakvormen en de dubbele frituurpan van Tomado in de winkel te laten staan.
We zullen eens zien wie hier de sterkste is.
Decembermaand: here I come!!




Beauty & wellness
bij Dynamic Fit


Ze legt met zorg een warme steen op mijn maagstreek.
Dat schijnt te helpen tegen stress.
Ontspanning en onthaasting.
Daar gaat het over.
En dat volgens een heel oud ritueel.


/
 
Het doet Japans aan.
De kleurencombinatie in bruin en wit, de rechthoekige vormen, de vele waxinelichtjes, de open schalen en het heerlijke geurtje.
Ik lig prinsheerlijk op een bed, toegestopt door een aardige jonge vrouw die vrijwel geen Nederlands spreekt.
Ik besluit me over te geven aan wat komen gaat.
En dat bevalt al vanaf tel één.



De stenen die keurig op een handdoek liggen uitgestald, klaar voor gebruik, zijn niet voor mij bedoeld.
Ik krijg een gezichtsbehandeling die op anti-aging is ingesteld.
Lekkere smeerseltjes trekken aan me voorbij.
Lekkere geurtjes.
En vooral: zachte handen die me weg doen zakken in een zwoel sluimerend dommelen.
Het voelt goddelijk.
De muziek, zacht hoorbaar op de achtergrond aanwezig, geeft me het gevoel diep onder water te zijn.
Als een dolfijn glij ik voort, zonder een enkele tegenbeweging.
,,Flipper'' denk ik en op mijn gezicht verschijnt een zalvende glimlach.



Terwijl mijn maskertje intrekt worden mijn voeten gemasseerd.
Eerst met warme doeken, daarna met een heerlijke creme.
Ik zwijmel weg en relativeer het dagelijks bestaan.
Was dat niet precies de bedoeling?

Het Dynamic Beauty & Wellness Instituut is nog slechts kort verbonden aan sportschool Dynamic Fit aan de Kees Boekelaan in Alkmaar.
Je kunt er kunstnagels krijgen en een nieuw kapsel.
Zelf overweeg ik met Braziliaanse wax mijn bikinilijn te laten harsen.
Maar de comfortzone dynamische gezichtsbehandeling action sublime staat me ook wel aan.
Dan laat ik meteen een deep tissue massage toepassen en een fourhands lichaamsmassage bovenop een ayuverdische lichaamsbehandeling.
Ik ga het gewoon allemaal uitproberen.
Het mag wat kosten om te worden wie je wilt zijn.



 
   Ik zweet, jij zweet, hij zweet, zij zweet, wij zweten,
zij zweten,  wij hebben vreselijk gezweet  
                   



  The sportschool and me

,,Ik heb weer een abonnement op de sportschool'' zeg ik tegen mijn dochter. Die begint onmiddellijk hard te lachen. ,,Een zonnebankabonnement'' verklaar ik me nader. En ze komt niet meer bij.
Ik heb een haat-liefde verhouding met de sportschool. Ik wil er heen maar ik wil er niet zijn. Jarenlang ploeterde ik me suf op al die martelwerktuigen, liep ik me een ongeluk op de loopbank en roeide ik op de ergometer alsof mijn leven ervan af hing.
En dat alles tegen wil en dank en tegen beter weten in.
Want als ik eenmaal begin kent mijn fanatisme geen grenzen.
Ik ruk en trek en duw en stoot tot ik erbij neer val.
Ik reken af met alle jonge meiden om me heen en ben het levende bewijs dat ik op mijn leeftijd  nog volledig meetel. 

Niet dat ik er gelukkiger van werd. Integendeel.
Ik lag vaak de rest van de dag voor pampus en omdat ik vond dat ik na  zo hard sporten best iets lekkers had verdiend, kwam ik eerder aan dan dat ik afviel.
Al mijn vet werd omgezet in spieren maar dat zag geen hond.
En ik ook niet.

Vanochtend, op weg naar mijn zonnebank, passeer ik een zaaltje met daarin twee apparaten, te weten de Vacu-step. Tot je middel zit je in een soort grote blauwe schoen en daarbinnen speelt het zich af: strakke billen, buik en bovenbenen in een maand tijd!
Het ziet er ontspannen uit.
De dames die zich een dergelijk abonnement cadeau hebben gedaan keuvelen vrolijk onder het bewegen door.

Iets voor mij, denk ik in arre moede?
De folder garandeert dat je versteld zult staan van het resultaat. Vanaf de eerste keer is je huid al gladder en egaler en de omvang van billen, buik en bovenbenen zal ook dan al aanmerkelijk verminderd zijn.

Ik heb de folder in mijn tas gestopt en daar zit hij nu nog.
Van het moment waarop ik hem tevoorschijn haal hou ik u op de hoogte.
Kan even duren.
vacu-step



Hoe het begon.

,,Kun jij schrijven?'' vroeg de chef van de redactie van Alkmaarsche Courant in 1983 aan mij. ,,Ik denk van wel'' zei ik. ,,Je krijgt een opleiding van drie maanden, maar schrijf eerst maar eens een verslag van de Dodenherdenking op 4 mei.''
Dat verslag stond de dag erop breeduit op de voorpagina van de krant. Met mijn naam eronder.
Ik had de test doorstaan en die beloofde drie maanden opleiding zijn me door de neus geboord. Niet nodig.
Wel ging mijn chef soms achter me staan als ik moe van reportage terugkwam. ,,Waar ben je geweest?'' vroeg hij dan. Om steevast te vervolgen met: ,,En wat ga je erover schrijven?''

Sindsdien (maar ook al voor die tijd) schrijf ik veel: dagboeken, brieven, gedichten, artikelen, schrijfclub en sinds een jaar vul ik ook mijn eigen website, mijn eigen weblog en de site www.restaurantjehoppen.nl. Ook voor de site van mijn smartlappenkoor www.weneninholland.nl schrijf ik de teksten.
Schrijven voor mijn brood heb ik nooit gedaan. Het bleef mijn grootste liefhebberij, alle deadlines ten spijt.

Nu ik het rustiger aan kan doen (wat een luxe) blijft schrijven mijn voornaamste passie in het leven. Onderwerpen genoeg. Kinderen, kleinkinderen, echtgenoot, vrienden, buurtgenoten, kennissen, mijn woonomgeving en de wereld om mij heen vormen voor mij een onuitputtelijke inspiratiebron.
Ik zie het leven doorlopend door mijn schrijversbril en weet vaak onmiddellijk waaraan ik mijn schrijvende aandacht zal gaan besteden.
Vóór een evenement is afgelopen, vóór ik iemands huis verlaat is het verhaal in mijn hoofd al af.
Ik hoef het alleen nog maar op te schrijven.
dier

De menselijke maat.

,,Ik strijk mijn zakdoeken. Is dat nou goed of fout'' gooi ik plompverloren in een groepje zwemmers dat zichzelf na het aquajoggen verwent met een  kopje cappucino in het aan het zwembad aangekoppelde koffiedrinkhoekje.
,,Strijken? Wat een onzin!'' is al snel de reactie.
Tot er iemand wakker wordt:,,Zakdoeken strijken?
Je gebruikt toch wel papieren zakdoeken? Die hoef je niet te strijken, die gooi je gewoon weg!''

,,Niets is zo lekker als snotteren in een zakdoek van katoen'' leg ik uit maar het is tegen dovemansoren.
En toch. Ik heb de oude zakdoeken ge-orven van mijn overleden vader. Lekker groot zijn die, zacht, wit (dus kraakhelder) van binnen en roodomrand, of juist blauw, of bruin.
Bovendien zijn ze troostgevend.
Dat zit ingeweven in de zachte katoen.
De wetenschap dat ze in een laadje rustig liggen te wachten voorkomt tranen en neusloop op voorhand.

Mijn vader kreeg ze van mijn moeder cadeau. Met Sinterklaas.
Of met kerst.
Dat denk ik tenminste.
Zakdoeken kocht je vroeger in een doosje van drie.
Dat zag er mooi, rustgevend en troostrijk uit. Je wist wat je kreeg en waar het voor diende.

Vroeger had iedereen een zakdoek bij zich.
Mannen grote zakdoeken, boeren een rode en vrouwen een klein elegant exemplaar met een borduurseltje.

In mijn gevoel kan zo'n kil pakje Kleenex daar nog steeds niet tegenop.
Snotteren is bepaald niet wat ik de hele dag doe.
 Ik kijk wel uit.